Kışlık buğdayda fenolojik dönemlerdeki sitokinin uygulamalarının verim ve kaliteye etkisi

Bu çalışmada kışlık ekmeklik buğdayın fenolojik dönemlerindeki sitokinin uygulamalarının verim ve kaliteye olan etkilerini belirlemek amacıyla 2024 yılında kuru koşullarda yürütülmüştür. Araştırma, tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak kurulmuştur. Denemede buğdayda 4 farklı bitki gelişme döneminde [Kardeşlenme (K), Sapa Kalkma (SK), Başaklanma (B) ve Dane Dolum (DD)], 5 farklı sitokinin dozu (0-5-10-20-40 ppm) uygulanmıştır. Araştırmada buğdayın verimi, nem, başak boyu, başakta dane sayısı, 1000 dane ağırlığı, hektolitre, protein, zeleny sedimentasyon, gluten, sertlik ve nişasta oranı değerleri incelenmiştir. Çalışmanın sonuçlarına göre: en yüksek buğday verimi (590 kg da-1) Sapa kalkma döneminde 5 ppm sitokinin dozundan, en düşük verim K+SK+DD dönemlerinde (321 kg da-1) 5 ppm sitokinin dozundan elde edilmiştir. Çalışmada kardeşlenme döneminde artan sitokinin dozlarında verim artışı gözlemlenirken, sapa kalkma döneminde doz artışları nispi olarak verim azalmasına yol açmıştır. Araştırmada aynı parselde ardışık olarak birden fazla yapılan uygulamalar antagonistik etkiye yol açarak verim azalmasına yol açmıştır. İncelenen tüm özellikler genel olarak birbirinden bağımsız olmayıp, kuvvetli negatif veya pozitif ilişkilere sahiptir. Çalışmanın sonuçları, buğdayda yapraktan sitokinin uygulamasının kuraklık stresine karşı etkili olduğu tespit edilmiştir. Yüksek verim için en uygun dönemler ve dozlar kardeşlenme döneminde 40 ppm veya sapa kalkma döneminde 5 ppm dozları olarak uygulanmalıdır.