L'eternité et l'immortalité chez Spinoza

Spinoza, Etika'nın son bölümünde oldukça zorlu bir geçiş yapar vezihin ebediliğini ileri sürer. Zihnin ebediliği kavramı, burada doğrudandoğruya öğretinin asli amacı olan erdem ve kutlulukla bağlantılıdır. Ancakbedenin çözülüp dağılmasından sonra geriye bir parçasının kalmasıylailgili önerme, zihin-beden paralelizmi ve bireyleştirici unsur olarak bedenanlayışı gibi öğretinin diğer temel ilkeleriyle çelişkili görülmüş, hatta kimiyorumcular tarafından bir ruh ölümsüzlüğü savunusu olarak alımlanmıştır.Amacımız, Ruh Ölümsüzlüğü tartışmasını Spinoza'nın mirasçısı olduğuYahudi dinsel-felsefi geleneği ve Marrano tarihsel deneyimi bağlamlarındadeğerlendirdikten sonra Zihin Ebediliği kavramını ontolojik (Süre-Ebediyet), fizik-psikolojik (bellek-imgelem-zihin), epistemolojik (bilgitürleri) ve etik (kederli tutkuların yerini alan Zihinsel Tanrı Sevgisi)içerimleriyle ortaya koymak ve Spinozacı Ebediyet mefhumunun kişiselbir ölümsüzlük inanışından nasıl ayrıldığını serimlemektir.