İnanç dil için bir önkoşul mudur? Yanlış - inanç kavrayışı ve üst - temsile alternatif bir yaklaşım

İnancı, zihin felsefesi tartışmasında konumlandırmak, tezimin ana konularından bir tanesidir. Bugüne kadar bu alanda geliştirilmiş olan kuramları, epey tek yanlı ve süreci görmezden gelen kuramlar olarak görüyorum, projem dahilinde incelediğim iki kuram da bu çizgidedir: Davidson ve Armstrong. Tamamen dile önem veren tekil sistemli bir zihin felsefesi kavrayışı, tartışma dahilinde ciddi sorunlara yol açar ve yanlış-inanç kavrayışı gibi bir hayli ciddi bir yönü görmezden gelir. İnanç edinme sürecini biraz daha aydınlatmak adına, gelişim psikolojisi alanında yapılan çalışmalara değininiyorum. İnsan harici hayvanlar ile insan yavruları arasında yapılacak bir karşılaştırma projem için önemli olacaktır çünkü insan yavruları belli bir yaşa gelene kadar zihinsel yetenekleri diğer hayvanlarınkine benzer. Gelişim psikolojisi çalışmaları, dilden daha önemli bir zihinsel kapasite olan yanlış-inanç kavrayışının altını çizer ve zihnin ikili sistemle kavranışını vurgular. Projemde bu yaklaşımı destekliyorum ve bu bulguları, Heidegger'in Dasein ve gündeliklik kavramlarından yararlanarak felsefi bir yaklaşım ile harmanlamaya çalışıyorum. Heidegger de ikili zihin sistemini tartışmam için bir yol açıyor, bu sistem, insanları diğer hayvanlardan ayıran karmaşık inanç mekanizmasını açıklar ki bu da yanlış-inanç kavrayışı geliştirmeye dair zihinsel kapasitedir.