Space, identity, and abjection: Purification of Beyoğlu

Beyoğlu, mekan ve kimlik tartışması için eşi bulunmaz zengin bir malzeme sunmaktadır. Semt, kuruluşundan bu yana farklı etnik, kültürel, dinsel, dilsel ve mimari öğeleri barındırmış ve bunları heterojen bir alaşımda kaynaştırmıştır. Her ne kadar Osmanlı Imparatorluğu'nun sosyo-politik dokusuna ters düşmemiş olsa da, Türk modernleşmesiyle birlikte Beyoğlu'na karşı bir hoşnutsuzluk baş göstermiştir. 20. Yüzyılda Beyoğlu, Türkiye Cumhuriyeti için hastalık yayan bir öğeye dönüştürülmüş ve karmaşık kimliğini saflaştırmaya yönelik birçok eyleme maruz kalmıştır. Bu eylemler Kristeva'nın, kimlik kurulumuna hizmet etmek üzere bir korku, iğrenme ve nefret öğesi üretme ve bunu dıştalamaya dayanan, iğrençleştirme kavramıyla okunabilir. Beyoğlu ve öğelerine yöneltilen iğrençleştirme sıklıkla saf kimliği geçmişte üreten bir nostalji söylemi ile maskelenmektedir. 20. Yüzyılda Beyoğlu, çoğunlukla şoven, ulusal, dinsel ve ahlaki kimlikler üreten kirletilmiş bir kaynağa dönüşmüştür. Bu gerçek, iğrenilenin sadece ortadan kaldırılacak bir figür olarak görüldüğü bir çeşit iğrençleştirmeyle işleyen özcü kimlik kurulumuna karşı eleştirel bir mesafe gerektirmektedir. Etik tartışmasıyla desteklenen yapısalcı sonrası varlıkbilim, kimlik kurulumuna yönelik olarak, dıştalananın içselleştirildiği, şiddet içermeyen sürdürülebilir bir yaklaşım sunmaktadır.