Re-making of space: How Uighur immigrants coped with the unfamiliar

Ev, bir mekân ve insanlara sağladığı ilişkiler bütünü olarak günlük yaşamın vazgeçilmez bir parçasıdır. Göç deneyimi ile ortaya çıkan koşullar, kavramın benzersiz bir bağlılık, arzu, ihtiyaç ve ikilem kaynağı gibi özelliklerini öne çıkmaktadır. Günümüze değin, göçmenlerin yaşam ve ev alanlarına ilişkin pek çok şey yayınlanmış olsa da yuva kavramının geçmişi ve aşina olunan evi terk etmenin etkilerini ve onu dışarıda yenileme ihtiyacını keşfeden yeni bir araştırma yöntemi; göç deneyiminin göçmenler üzerindeki etkisini anlamak üzere oldukça faydalı olacaktır. Yuvasını geride bırakan kişiler, fiziksel olarak içinde yaşayacakları yeni bir ev bulabilmiş olsalar bile; o evin yuvaya dönüşmesi belirli bir yaşanmışlık ve deneyim süreci gerekmektedir. Peki bu süreç hangi olguları barındırır? Dahası, bu dönüşüm sürecini doğru anlamak; göç hareketinin bireyler ve toplumlar üzerindeki etkisini insancıl bir şekilde yönetebilmek mümkün kılar mı? Bu sorular ışığında, tez çalışması, Uygur kökenli göçmen bir ailenin deneyimleri üzerinden, göç deneyimleri ve ev algılarını anlamak üzere hazırlanmıştır. Tez çalışması, araştırma sürecine göç teorilerinin göçün bireylerin yaşamları üzerindeki etkilerini nasıl açıkladığını analiz etmekle başlar. Ardından, yer algısının göç sürecindeki rolünü inceleyerek araştırmasını devam ettirir. Öncül araştırma süreci sonunda kazanılmış teorik bilgiler, göç deneyiminin günlük yaşama etkisini, göçmen bir ailenin adaptasyon deneyimlerini üzerinden yorumlamak da kullanılır. Son olarak, tez çalışması, yuva kavramının göçmenlerin günlük yaşamları üzerindeki etkilerini ortaya çıkararak araştırmasını sonuçlandırır ve ileri tartışmalar için bir temel oluşturur.