Metropolitika: İstanbul'un raylı altyapısının politik ekonomisi

Bu tez, İstanbul'un kentsel raylı ulaşım altyapısının tarihsel güzergahını temel alarak, yeni Türkiye kapitalizminde devlet-iş dünyası ilişkileri ve kent siyasetinin dönüşümünü anlatmaktadır. Kentsel raylı ulaşım altyapısının gerçekleşmesi, geç Osmanlı ve Cumhuriyet tarihinin vazgeçilmez bir siyasi vaadi olmasına rağmen, ancak 1980 darbesinden sonra uygulunan neoliberal reformlar ve yeni bir yasal-kurumsal ortam sayesinde mümkün olacaktı; lakin raylı sisteme dönük bu ilgi Türkiye neoliberalizminin ilk yirmi yılında sınırlı bir şekilde gerçekleşecekti. Ancak AKP dönemindeki ve, özellikle, 2008-2009 krizini takip eden finansal ve politik fırsatlar ve yeniden düzenlemeler sonrasında yaygın bir altyapısal dönüşümden bahsetmek mümkün olacaktı. Bu tez, ağırlıklı olarak medya arşivleri, resmi dokümanlar, şehir planları, altyapı sözleşmeleri, pazar araştırma veritabanları ve mülakatlara dayanarak, Türkiye neoliberalizminin kırk yılı boyunca İstanbul'un raylı ulaşım altyapısına atfedilen politik amaçlarla ve anlamlarla ilgilenmektedir. Tez, farklı siyasi dönemler arasındaki süreklilik ve kopuşlara hassasiyet göstererek, kentsel raylı projelerin geç Türkiye siyasetindeki tarihsel ve güncel öneminin iki temel işlevde yattığını öne sürer. Bu projeler, her devirde tartışmalı bir şekilde patronaj ağlarına hizmet için kullanılmakta ve kentsel popülizm ile küresel kent hedefleri arasında gidip gelen kararsız bir kent vizyonuyla donatılmaktadır. Tez, kentsel ray altyapısının neoliberal dönüşümünün, tutarlılıktan ziyade, çelişkiler, yetersizlikler ve gerilimlerle bezeli olduğunu tespit ederek neoliberalizm ve ekonomik reform literatürlerine "revizyonist" bir katkıda bulunmaktadır.