Mülki makine: Modern siyasi düşüncede sömürünün ontolojik temelleri

Bu tez, Batı metafiziğinin sistematik tahakküm üretmek üzere insan üstünlüğü ile mülkiyeti birbirine bağladığını savunur. Tez, uzun süredir devam eden İnsan/Hayvan ayrımıyla başlar: filozoflar, akıl, dil veya ahlak gibi ilave özellikler atfederek "has" insanı tanımlar, ardından geri kalanı boş bir Hayvan kategorisine iterler. Mülkiyeti has insanlığın tanımlayıcı göstergesi olarak ele alır ve bu özdeşleştirmenin insanmerkezci dışlamayı nasıl sömürünün meşrulaştırılmasına dönüştürdüğünü açıklar. Bu ontolojik ayrım, malik ve mülk arasındaki ayrımı yansıtır. Tartışma, bu ayrımın insanlığı halihazırda nasıl katmanlaştırdığının izini sürer. Locke ve Hegel'in, insanlığı mülk edinme kapasitesi, hakkı ve göreviyle bir tutarak bu hiyerarşiyi nasıl yeniden şekillendirdiğini gösterir. Mülkiyet bedenle başlar ve toprağa, hayvanlara ve diğer insanlara uzanır. Çalışma, bu zincirleme mantığı Mülki Makine olarak adlandırır ve yinelenen beş işlemi sıralar: temellüke olanak tanımak, ahlaki bir gerekçe sağlamak, şiddeti normalleştirmek, öznellikleri şekillendirmek ve has/has olmayan çizgisini denetlemek. Derrida, Agamben, Wynter ve Weheliye'nin metinlerinin yakından okunması, makinenin çağlar ve bölgeler ötesine uzanan etkisini doğrular. Tez, posthümanist çalışmalara ve hayvan çalışmalarına somut bir kaldıraç sunar, eleştirel mülkiyet literatürüne ontolojik bir açıklama sağlar ve ırk ile sömürgecilik eleştirilerini birleştirici bir mekanizma aracılığıyla geliştirir, böylece nadiren bir araya gelen tartışmaları buluşturur. Mülki Makine'yi tanımak, özgürleştirici siyasetin etkilerini düzeltmek yerine bizatihi mülkiyeti yerinden etmesi gerektiğini teyit eder.