Nanopartiküllerin şeker pancarı (Beta vulgarıs) ve ikincil metabolitleri (betalain ve betain) üretimi üzerindeki in vitro etkisi

Şeker pancarı (Beta vulgaris L.) en çok arzu edilen, verimli, ekonomik ve gıda ürünüdür. Bu üretimi geliştirmek için birçok çalışma yapılmıştır. Elde edilene kadar sadece "buzdağının görünen kısmı" olarak kabul edilen orijinal sonuçlar ve umut verici yetenekler nedeniyle büyük ilgi gören nanoparçacık ailesindeki uygulamaların yaygınlaşmasıyla birlikte, bu araştırma vücuttan iki nanoparçacığı incelemek için yapıldı. Şeker pancarının farklı yönleri: tohum çimlenmesi, morfolojisi, klorofil A ve B içeriği ve karotenoidlerin yanı sıra en önemli şeker pancarı metabolitlerinden ikisi, betain ve betalain. Monobakteriyel (SG833) ve polibakteriyel (SG2020) olmak üzere iki şeker pancarı genotipi üzerinde MS ortamına nanopartiküller eklenerek dört farklı kapasitede (0, 5, 15 ve 25 mg/mL) TiO ve ZnO NP'leri test edilmiştir. UV-vis spektrofotometreleri klorofil, karotenoidler, betain ve betalain kullanılarak hesaplandı. Nanopartiküllere maruz bırakılan bitkiler, kontrol grubuyla karşılaştırıldığında tohum çimlenmesinde, klorofil içeriğinde veya karotenoidlerde önemli bir farklılık göstermedi. Kontrol grubuyla karşı karşıya kalanlar, her iki tipte de betain için daha düşük NP riskinde ve artan yetenekle azalan oranlarda önemli bir fark ve gelişme gösterdi. Kontrole kıyasla 15 mg/mL (p < 0.01) ve 25 mg/mL (p < 0.05) marjlarında ZnO NP'lerin betaksantin uzantıları olarak gruplanmasını gösteren polimorfik genotipin saldırganlığı (SG2020). Betacyanin ile ilgili olarak, kontrol bitkilerine kıyasla en yüksek potens ile 25 mg/mL'de ZnO NP'lere maruz kalan bitkiler bir etki kanıtı gösterdi, p < 0.05. Maruz kalma süresi dahil olmak üzere çeşitli faktörlere bağlı olduğu belirtilmektedir; Bitki türleri arasında ve hatta aynı bitki türü içindeki genotipler arasında da benzerlikler görülür.