Aşırı angajmanın neoklasik realist açıklaması: 11 eylül sonrası A.B.D.'nin Irak politikası

Son 30 yıllık süreç neoklasik realizmin dış politika analizi noktasındaki açıklayıcı gücünü göstermiştir. Neoklasik realist aşırı angajman teorisi, iç politik faktörlerin dış politika elitlerinin sadece sistemsel baskılara göre dış politika belirlemelerine müdahale edebileceğini ve bu yönüyle gereğinden fazla angajmanın gerçekleşebileceğini savunmaktadır. Ülkelerin, dış politika meselelerine sistemin dikte ettiğinden daha angajmanda bulunduğu gözlemlenmiş ve bu durum yapısal realist bir yaklaşıma göre beklenmeyen bir durum olması sebebiyle bir anomali olarak nitelendirilmelidir. Bu tez, bahse konu anomalinin, öne sürdüğü üç adet alt hipotez ile açıklanabileceğini savunmaktadır. Bu bağlamda tez, prestij, çıkar gurupları ve karşılıklı destek koalisyonu davranışlarının potansiyel olarak sistemin ötesinde ve altında angajmana sebebiyet verebildiğini savunmaktadır. Bu tez yukarıda bahsi geçen teoriyi test etmek için vaka çalışması yönteminden faydalanmaktadır. Bu çerçevede A.B.D.'nin 11 Eylül sonrası Irak'a uyguladığı dış politika en muhtemel senaryo olarak göze çarpmaktadır. Nitekim yukarıda bahsedilen üç iç siyasi etkenin de 11 Eylül ile 2003 Irak savaşı arasında gözlemlenebilmektedir.