Technoparks as instruments of neoliberal governance: The case of İTU ARIKENT

Türkiye'deki neoliberalleşme süreçleri üniversite endüstri ilişkilerinin de karakterinin kademeli olarak değişimine tanık olur. Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Yasası'nın 2001'de kabul edilmesi daha önce dağınık, düzensiz ve enformel olan bu ilişkileri teknoparklarda somutlaşan kısmen düzenleyici bir çerçevede bir araya getirmiştir. Dolayısıyla, ülke genelinde üniversite kampüsleri akademik veya ticari kökenli şirketler tarafından doldurulmaya başlamıştır. Üstelik, devletin çeşitli kurumlarının yüksek öğretim ile ilişkilenmesi için yeni bir alan ortaya çıkmıştır. Bu yeni koşullar, sadece devlet kurumları, akademisyenler ve şirketler arasındaki halihazırda karmaşık olan ilişkileri yoğunlaştırmak ile kalmamış, aynı zamanda aktörler arasındaki çizgileri daha çok bulandırmıştır. Hala şekillenmekte olan bu yeni neoliberal yönetişim bağlamında, bu tez 2010-2011 yılında İTÜ ARIKENT üzerine yapılan vaka çalışması ile bu sistemin çelişkilerini irdelemektedir. İlgili literatürde bu mekanları geç modernlik trenine atlamak için pratik ve ölçülebilir çözümler olarak gören yönelimin karşısında bu çalışma kritik bu duruş sergilemektedir. Alakalı aktörlerin pozisyonlarını ve etkileşimlerini açıklamak için Türkiye'de neoliberalizmin tarihsel analizi ile çeşitli teorik yaklaşımları birleştirmiştir. Bu bağlamda, ARIKENT vakası çeşitli mekansal ve tarihsel dinamikleri, rekabetçi ve işbirlikçi bir şekilde iç içe geçmiş paydaşlarının koşulları ile birlikte göstermek için seçilmiştir.