İklimkurguda yeni gotik dönüş: Karanlık hipernesnel anlatılar olarak Jeff Vandermeer'in Annihilation ve Tim Lebbon'um Eden romanları

Bu tez Jeff VanderMeer'in Annihilation (2014) ve Tim Lebbon'un Eden (2020) adlı romanları üzerinden Gotik, iklimkurgu ve Timothy Morton'un ekoloji felsefesi arasındaki ilişkiyi incelemekte; Morton'un hipernesnelerinin ağdalılık, mekansızlık, zamansal dalgalanma, evreleme ve nesnelerarasılık özelliklerini örnekleyen, doğayı duyarlı, etken ve yıkıcı olarak tasvir eden edebi eserleri ifade etmek için "karanlık hipernesnel anlatılar" terimini ortaya atmaktadır. Böylelikle, bu anlatılardaki çevresel çöküşün tematik bir arka plandan ziyade, anlatının yapısını, karakterlerin kişilik özelliklerini ve ontolojik sabitliği bozan kötü niyetli bir güç olduğunu ileri sürmektedir. Morton'un "karanlık ekoloji," "mekanın intikamı" ve "hipernesne" kavramları, iki eserin de korku, yalnızlık ve yüce olana hayranlık gibi Gotik unsurları ekolojik perspektiften yeniden çerçevelemesiyle uyuşmaktadır. Tez, modern iklim kurgunun yalnızca Antroposen'in varoluşsal ve psikolojik zorluklarını yansıtmakla kalmayıp aynı zamanda bu eserleri karanlık hipernesnel anlatının çerçevesine yerleştirerek anlatının kendisinin de nasıl yeniden tasarlandığını göstermektedir. Bu anlatılar bir kurtuluş ya da çözüm sunmak yerine, okuyucuyu doğanın sadece bir mekan olmaktan ziyade insan anlayışının ötesinde dönüştürücü ve rahatsız edici bir güç olduğu bir boyuta taşıyarak insan olmayanların da eyleyiciliğini kabul ettirmeyi amaçlamaktadır.