Nitel araştırma: İkame çocuk fenomeni

Adsız insan olunmaz. Ad, doğumundan ölümüne dek kişiye yoldaşlık eder ve onun ayrılmaz bir parçasıdır. Öyle ki kişi ölmüş olsa dahi onu temsil eden ismi aracılığıyla, geride kalanların ruhsallıklarında yaşamaya devam eder. Öleni anmanın türlü yolları vardır ancak ismi diğer tüm şeylerden önce kendini gösterir. Yitikler aracılığıyla yaşamaya devam ederiz. Bu yitikler, gerçek ölüm yoluyla olabilmelerinin yanı sıra, gündelik hayattaki kayıplar da olabilir. Örneğin bir yaşam döneminin bitişi, bir eşyanın yitirilişi ya da bir ilişkinin sona erişi. Kayıptan söz edildiğinde, orada bir yas olduğu bilinir. Yas, kaybı simgeleştirmek için olmazsa olmaz bir süreç olsa da bu süreç her daim kesintisiz ve yolunda olmayabilir. Yası tutulmamış kayıplar kendiliğinden ortadan kaybolmaz. Kendilerine yeni kılıklar bulabilirler, sindirim gerçekleşene dek sahibinin etrafında gezinirler, canlılıklarını korurlar. Yas dönemi başarıyla geçse dahi insan kaybettiğinin yerine bir ikame yaratır. Bu, ruhsallığın işleyişine dairdir. Kaybın yerini alan ikame, cansız bir nesne olabileceği gibi yaşayan bir kişi de olabilir. Ölüm yoluyla yitirilen kişinin adının yeni birine verilmesi bu duruma gösterilebilecek bir örnektir. Bu çalışmada, ikame çocuk fenomeni olarak bilinen, ölen kişinin adını taşıyan yaşları 28-30 arasında değişen üç kişiyle görüşmeler yapılmıştır. İkame çocukların onlara bu ismi veren kişi tarafından bir şekilde görevlendirildiği düşünülmektedir. İkame çocuk olma deneyiminin yaşamı nasıl etkilediğini anlamak amacıyla, katılımcılara kaybı ve kendilerini nasıl algıladıklarına dair sorular yöneltilmiştir. Verilerin analizinde Yorumlayıcı Fenomenolojik Analiz yöntemine başvurulmuştur. Sonucunda dört ana temaya ulaşılmıştır: "Kendilik Algısı", "Ölene Dair Anlatılar", "Ölen Aile Büyüğünün İsmini Taşıma Deneyimini Anlamlandırmak", İlame Çocukların İlişkileri". Elde edilen veriler, kendi içlerinde ve psikanalitik literatür ışığında tartışılmıştır. Sonuç olarak, ölen birinin adını taşımanın kişinin hayatına bir çerçeve getirdiği düşünülmüştür.