Messianicity, allegory and history in Oğuz Atay's The Disconnected and James Joyce's Ulysses

Mevcut çalışma, Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar ve James Joyce'un Ulysses romanında tarihsel anların durağanlığını apokaliptik terimlerle ifade eden ve birey ile toplumun özsel bütünlüğünü vurgulayan Romantik duygunun kaybına işaret eden mesiyanik örneklerin alegorik yeniden sunumunu araştırmaktadır. Bu amaçla, çalışmada Walter Benjamin'in tarihsel materyalizm üzerine geç dönem çalışmalarına ve Alman Barok tiyatrosundaki alegori kavramı üzerine erken dönem çalışmalarına özel atıfta bulunarak, modern zamanlarda evrilen mesih kavramından yola çıkan somut bir metodoloji oluşturulmuştur. Çalışmada ayrıca Benjamin'in tezlerini tek tek doğrulamaya çalışmak yerine, şimdiye kadar göz ardı edilmiş olana, yani filozofun düşüncesinde alegori, tarih, mesiyanizm ve temsil kavramları arasındaki sürekli diyaloğa dikkat çekilmiştir. İlk olarak, tarihi ve insanın tarih içindeki yerini sorgulayan bir mesiyanizmin alegorik temsilinin ardındaki karmaşık bağlantılar açıklanmış, alegori, modası geçmiş bir edebi tekniktense bir algı ve tutum olarak tanımlanmış ve bu tutum ve algının söz konusu iki başyapıtın yorumlanmasına nasıl yeni bakış açıları sunduğunu gösterilmiştir. Kitab- Mukaddes'teki Nasıralı İsa anlatılarının yeniden yazımını, özellikle Ulysses'teki haliyle Efkaristiya'yı ve Tutunamayanlar'daki İkinci Geliş anlatılarının mercek altına alan bu tez, aynı zamanda iki yazarın külliyatları ve gelenekleri arasındaki yakınlaşma ve ayrışma noktalarını da incelemektedir.