Okul öncesi çocukların bağlanma stillerinde filial terapinin etkisi

Bu araştırmada güvensiz bağlanma stiline sahip okul öncesi çocukların (4-6 yaş) annelerinin ebeveynlik becerilerini Filial Terapi aracılığıyla geliştirerek çocukların güvenli bağlanma stillerine etkisini incelemek amaçlanmıştır. Araştırma kontrol gruplu yarı deneysel bir çalışmadır. Çalışma, nicel (deneysel) ve nitel (fenomenolojik) verilerin bir arada kullanıldığı karma yöntemle yürütülmüştür. Veriler ön test ve son test olarak çocuklardan Güvenli Yer Senaryoları Testi, Bir Aile Çiz Testi ve annelerinden Çocuk-Anababa İlişki Ölçeği aracılığıyla toplanmıştır. Deney ve kontrol grubundan elde edilen verilerin analizi parametrik testlerle yapılmıştır. Araştırma kapsamında deney grubunda 8 anne ve çocuğu, kontrol grubunda 8 anne ve çocuğu ile çalışmalar yürütülmüştür. Filial Terapi sonrasında deney grubundaki güvensiz bağlanma stilindeki 8 çocuktan 7'sinin güvenli bağlanma stili geliştirdiği belirlenmiştir. Nicel bulgular, kontrol grubuyla karşılaştırıldığında deney grubunda yer alan annelerin çocuklarının bağlanma göstergelerinde anlamlı düzeyde olumlu yönde değişim olduğunu ortaya koymuştur. Nitel veriler ise annelerin iletişim sorunlarının farkına vardıklarını, çocuklarıyla duygu düzenleme süreçlerinde ilerleme kaydettiklerini ve anne-çocuk arasında kurulan ilişkisel becerilerin geliştiğini göstermektedir. Ayrıca, birden fazla çocuğa sahip annelerin diğer çocuklarıyla iletişimlerinde de olumlu gelişmeler gözlemlenmiştir. Bulgular doğrultusunda çocuklarla ve ebeveynlerle çalışan ruh sağlığı uzmanlarına çeşitli önerilerde bulunulmuştur.