Omentin ve enflamasyonun atriyal fibrilasyon oluşumundaki yeri

Amaç: Atriyal fibrilasyon geliştirdiği ciddi komplikasyonlarla mortalitesi ve morbiditesi yüksek ve her geçen gün sıklığı artan önemli ritim bir bozukluğudur. Yaşam sürelerinin uzamasıyla hastalığın sıklığı artmaktadır. Hastalığın sıklığının artması ile yeni tedavi modaliteleri geliştirilmekte ve uygulanmaktadır. Fakat hastalığın patofizyolojisi tam olarak aydınlatılamamıştır. Temelinde elektiriksel ve yapısal yeniden şekillenme olan hastalığın bu yeniden şekillenmeye sebep olan mekanizmaları bilinmemektedir. Son dönemde ortaya atılan epikardiyal yağ dokusundan salınan enflamatuar moleküllerin ve adipokinlerin hastalığın patofizyolojisinde yer aldığı düşüncesi araştırmacıların ilgisini çekmektedir Çalışmamızda atriyal fibrilasyonun oluşumunda epikardiyal yağ dokusunun, epikardiyal yağ dokusundan salınan bir adipokin olan omentinin ve yine epikardiyal yağ dokusundan salınan enflamatuar moleküllerin etkilerini araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza Afyon Kocatepe Üniversitesi Kardiyoloji polikliniğine 18 yaş üzeri permanent atriyal fibrilasyon tanısı olan 15 kadın ve 21 erkek olmak üzere toplam 36 hasta grubu, kontrol grubu olarak da 16 kadın 17 erkek olmak üzere, hasta grubu ile uyumlu, toplam 33 sağlıklı birey alınmıştır Tüm bireylerin genel fizik muayeneleri yapıldı ve EKG kayıtları alındı. Tüm bireylerin rutin biyokimyasal parametreleri incelendi. Dışlama kriterlerine göre değerlendirilen bireyler hasta ve kontrol grubu olarak belirlendi. Konvansiyonel ekokardiyografilerinin yanısıra katılımcıların epikardiyal yağ doku kalınlıkları ölçüldü. Venöz kandan omentin, yd CRP, IL 6, IL 1 beta ,TNF alfa düzeyleri ölçülmek üzere numuneler alındı. Ekokardiyografik olarak ölçülen epikardiyal yağ doku kalınlığı değerleri ve ELISA yöntemi ile ölçülen enflamatuar belirteçler ve omentin düzeyleri istatistik analizler kullanılarak kıyaslandı Bulgular: Çalışmamızda hasta grubu ve kontrol grubu arasında yaş, kilo, boy cinsiyet, vücut kitle indeksi açısından anlamlı fark yoktu. Bilinen kronik hastalıklar ve kullanılan ilaçlar kıyaslandığında da anlamlı fark saptanmadı. Hasta grubunda sol atriyum boyutu ve epikardiyal yağ doku kalınlığı istatistiksel olarak anlamlı şekilde yüksek bulundu. Hasta grubu ile kontrol grubu kıyaslandığında omentin, IL 6, IL 1 beta, TNF alfa, yd CRP düzeyleri arasında anlamlı fark bulunamadı. Omentin, enflamatuar biyobelirteçler, epikardiyal yağ doku kalınlığı ve vücut kitle indeksi birbirleri arasında kıyaslandığında vücut kitle indeksi ve epikardiyal yağ dokusu arasında anlamlı bir korelasyon saptandı. Tartışma ve Sonuç: Atriyal fibrilasyonun oluşumunda omentin ve enflamatuar belirteçlerin rolü saptanamadı. Epikardiyal yağ dokusunun ve vücut kitle indeksinin atriyal fibrilasyon ile ilişkisi gösterildi. Atriyal fibrilasyonlu hastalarda inflamatuar belirteçler arasında korelasyon gösterildi. AF de epikardiyal yağ dokusunun ve enflamasyonun rolünün daha geniş çalışamalarda, omentinin rolünün de seçili ve daha geniş hasta gruplarında araştırılması gerektiği kanaatindeyiz. Anahtar kelimeler: Atriyal Fibrilasyon, Omentin, Epikardiyal Yağ Dokusu, Enflamasyon.