Ontoparadigmalar: Sosyal inşacılığın Heidegger'in doğruluk kavramı bağlamında bir sökümü

Bu tez, sosyal inşacılığı Heidegger'in doğruluk kavramı bağlamında söküme uğratarak bunun sonucunda Heidegger'in felsefesinde ve çağdaş inşacı felsefede ortaya çıkan bazı temel sorunları ele almak amacıyla ontoparadigma kavramını geliştirmektedir. Ana amacı sosyal inşacılığı Heideggerci bir anlamda söküme uğratmak olmakla birlikte, geleneksel bilim sosyolojisinin ve Rorty'nin neopragmatizminin eleştirilerini, bu amaca hizmet eden iki uğrak olarak ortaya koymaktadır.Bu bağlamda, doğa ile toplum arasındaki ilişki sosyal inşacılıkta öyle bir şekilde yorumlanmaktadır ki, bu yorum, doğa ile toplum arasında inşa olarak adlandırılan etkileşimlerin arkasında yatan ontolojik yapının üzerini örterek görünmez kılar. Tez, bu ontolojik yapıyı ontoparadigma kavramı altında açığa çıkarırken, Heidegger'in felsefesinden devraldığı, üç uğraktan oluşan bir fenomenolojik yöntem kullanmaktadır: (1) Fenomenolojik indirgeme, (2) fenomenolojik söküm, (3) fenomenolojik inşa. İlk uğrakta, sosyal inşacılıkta karşımıza çıkan ?inşa? kavramı ayraca alınmakta, Kantçı kaynağına izi sürülerek ?oluşum? kavramına indirgenir. Sosyal inşacılığın arkasında, örtük olarak varsayılan, dejenere olmuş bir Kant metafiziği yatmaktadır ve tez, bu örtük metafiziği açığa çıkartmaktadır. ?İnşa? kavramının ?oluşum? kavramına bu indirgenişi, ontoparadigma olarak adlandırdığımız ontolojik yapının üzerini örterek görünmez kılan bu geleneksel ?inşa? kavramının ve bunu kendi temel kavramı olarak kullanan ?sosyal inşacılık öğretisi?nin zorunlu olarak bir sökümü olarak ortaya çıkar. Tezin yöntemindeki üçüncü uğrak, ontoparadigma kavramının Heidegger'in, Platon'un mağara benzetmesi yorumu ve doğruluğu A-letheia olarak ele alması bağlamında, fenomenolojik inşası olarak ortaya çıkan pozitif uğraktır. Ontoparadigma kavramını ve fenomeninini Aletheia olarak doğruluk kavramı üzerinde inşa ettikten sonra, tez bu kavramı ?Galileo olayı? olarak bilinen tarihsel olaya uygulamaktadır. Tez bu örnek olay incelemesi yoluyla, modern/Galileocu ontoparadigma ile Aristotelesçi/Batlamyusçu ontoparadigma arasında ortaya çıkan çatışmayı betimlemekte, ontoparadigmaların nasıl onto-etik/onto-politik varlık rejimleri olarak iş gördüğünü ve ontolojik normlarının sosyal, politik, hukuki normlarla iç içe geçerek belli varlık anlayışlarını, belli varlık modellerini nasıl inşa ettiğini ve bu modellerin nasıl sosyo-politik çatışmalara neden olduğunu göstermek için örnek olarak serimlenmektedir.Tezin amacı, ontoparadigma kavramını felsefi olarak normatif ve meşru bir kavram olarak savunmak değil, yalnızca bu kavramın işaret ettiği yapıyı açığa çıkarmak ve fenomenolojik olarak betimlemektir. Bu kavram, Heidegger'in sert bir biçimde eleştirdiği ve varlık unutkanlığı olarak nitelediği ?metafizik geleneğin? temel bir karakterini dile getirmekte olduğundan, tez Heidegger'in bu eleştirisini izleyerek kendi inşa ettiği ontoparadigma kavramını da söküme uğratır. Bu ikinci söküm, bu yapının kendisinden ortaya çıktığı ontolojik kaynağa ulaşmayı amaçlar. Tezin bu son adımında, ontoparadigma kavramı Heidegger'in geç döneminde ortaya attığı Seinsfuge kavramına geri götürülerek varlığın kaynaksal zamansallığına ulaşılmakta, ontoparadigmalar biçiminde karşımıza çıkan varlık unutkanlığının geride bırakılabileceği yeni bir düşünme biçimine işaret edilmektedir.