Özel gereksinimli çocuğa sahip ebeveynlerin kaynaştırma eğitiminde karşılaştıkları sorunlar

Bu araştırmanın temel amacı, özel gereksinimli çocuğa sahip ailelerin tam zamanlı kaynaştırma eğitimi sürecinde karşılaştıkları zorlukları ve bu sürece ilişkin deneyimlerini derinlemesine incelemektir. Araştırmada, bireylerin yaşantılarını, anlamlandırma biçimlerini ve sürece dair öznel görüşlerini ortaya koymak amacıyla olgubilim (fenomenoloji) deseni kullanılmıştır. Çalışma, Kırşehir ilinde bulunan Millî Eğitim Bakanlığına bağlı resmi ilkokulların çeşitli kademelerinde tam zamanlı kaynaştırma eğitimi alan özel gereksinimli çocuğu olan 22 aile ile 2024-2025 eğitim öğretim yılı içerisinde gerçekleştirilmiştir. Araştırma kapsamında veriler, yarı yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla toplanmıştır. Bu form, araştırmanın amacına uygun olarak geliştirilen açık uçlu sorulardan oluşmaktadır. Sorular, ailelerin kaynaştırma eğitimi sürecinde karşılaştıkları yönetimsel, pedagojik, fiziksel ve sosyal sorunları, bu sorunlara yönelik başa çıkma stratejilerini ve sürece ilişkin genel değerlendirmelerini kapsamaktadır. Toplanan veriler, içerik analizi yöntemi kullanılarak analiz edilmiştir. Süreç boyunca tümevarımsal bir yaklaşım benimsenmiş, katılımcı ifadeleri doğrudan alıntılarla desteklenerek yorumlanmıştır. Sonuç olarak, bu araştırmanın ortaya koyduğu bulgular, kaynaştırma eğitiminin etkililiğinin yalnızca bireysel aktörlerin çabalarıyla sınırlı olmadığını, aksine sistemin tüm paydaşlarının eşgüdümlü ve iş birliği içerisinde hareket etmesini zorunlu kıldığını açıkça göstermektedir. Kaynaştırma uygulamalarının başarısı; öğretmenlerin yeterliliklerinin artırılmasına, okul yöneticilerinin kapsayıcı liderlik anlayışı geliştirmesine, fiziksel çevre koşullarının evrensel tasarım ilkelerine göre düzenlenmesine ve ailelerin sürece aktif biçimde dâhil edilmesine bağlıdır.