PFNA (proksimal femur antirotasyon) ile tedavi edilen proksimal femur üst uç kırıklarının tedavi sonuçları ve kaynamayı etkileyen parametrelerin belirlenmesi

PFNA ile Tedavi Edilen Femur Proksimal Üst Uç Kırıklarının Tedavi Sonuçları ve Kaynamayı Etkileyen Parametrelerin Belirlenmesi Femur intertrokanterik kırıklarında intramedüller çivi uygulaması, kırığın sağlıklı bir şekilde iyileşmesini desteklemek için mekanik ve biyolojik açıdan avantajlı bir ortam sunar. Bu tedavi yöntemi, femurun medüller kanalı boyunca yerleştirilen çivi ile kemik parçalarının stabilizasyonunu sağlar. Bu tek merkezli ve retrospektif çalışma, femur intertrokanterik kırıklarında intramedüller çivi ile osteosentez uygulaması sonrasında kırık iyileşmesini etkileyen faktörleri değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Kırıkların stabilizasyonunda kullanılan yöntemlerin etkinliği; implant yerleşimi, redüksiyon kalitesi ve hastaya ait anatomik parametrelerle yakından ilişkilidir. Bu kapsamda çalışmada Tip apeks mesafesi, Baumgaertener ölçütleri, kollodiyafizer açı ve Parker oranı gibi parametreler değerlendirilmiştir. Ocak 2019 ile Haziran 2024 tarihleri arasında Akdeniz Üniversitesi Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji kliniğinde tedavi edilen 108 intertrokanterik femur kırığı olan hasta kayıtları incelenmiştir. Toplamda 108 femur intertrokanterik kırığı bulunan hastadan 49'u hayatını kaybetmiştir. 9 hasta ise takiplerine gelmediği için çalışmadan çıkarılmıştır. Geriye kalan 50 hasta çalışmamıza dahil edilmiştir. Hastaların 3-6-12. aylarda çekilen grafileri ayrı ayrı incelenmiş, RUSH skorlaması yapılarak ortalama puanlar alınmış ve kırık kaynaması değerlendirilmiştir. Tip apeks mesafesinin <25mm'den olan hastalarda redüksiyon kaybı anlamlı derecede düşük bulundu. Redüksiyon kaybı olan hastaların %60'ında Baumgaertener ölçütleri kötü olarak saptanırken, Baumgaertener ölçütleri ile redüksiyon kaybı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu görüldü. Parker oranının düşük olması ve AO 31A1–31A2 tipindeki kırıklar, redüksiyon kaybı oranlarını anlamlı şekilde azaltmaktadır. Dorr indeksi ile redüksiyon kaybı olan ve olmayan hastalar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Postoperatif kollodiyafizer açı ile redüksiyon kaybı arasında 77 istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Diyabet varlığı ise kırık iyileşmesi üzerine anlamlı bir etki göstermemiştir. Sonuç olarak, intertrokanterik femur kırıklarında cerrahi başarının artırılmasında radyolojik parametrelerin doğru analizi kritik öneme sahiptir. Tip apeks mesafesi, Parker oranı, Baumgaertner kriterleri, cerrahi planlamada ve postoperatif takipte yol gösterici ölçütlerdir. Anahtar Kelimeler: Femur intertrokanterik kırık, tip apeks mesafesi, Baumgaertener ölçütleri, Parker oranı.