Mikrokirleticilerin şehirleşmiş nehirdeki fotokimyasal akıbeti: antropojenik ve doğal su bileşenlerinin etkileri

Kentleşme ile tatlı su ekosistemlerinde ortaya çıkan mikrokirleticiler (EC) artmaktadır. Bazı EC'ler Avrupa Su Çevre Direktifi'ne göre spesifik kirleticiler olarak listelenmesine rağmen, çeşitli EC'larin fotokimyasal akıbeti hakkında nispeten az bilgi bulunmaktadır. Bu çalışmada, altı model EC'nin hem sentetik çözelti hem de Ergene Nehri su örneklerinde simüle edilmiş güneş ışığına maruz bırakılarak eş zamanlı bozulması araştırılmıştır. Bu çalışma sadece seçili EC'lerin nehir suyuna fotodegradasyonuna değil, aynı zamanda nehir suyunda bulunan kirleticilere de odaklanmıştır. Laboratuar deneyleri, doğrudan ve dolaylı fotoliz yolunu açığa çıkaracak şekilde gerçekleştirilmiştir. Su bileşenlerinin, model EC'lerin fotodegradasyon kinetiği üzerindeki etkilerini açıklığa kavuşturmak için, endüstriyel faaliyetlerden uzak, ancak tarımsal ve konut faaliyetlerine yakın olan bölgeden elde edilen sekiz nehir suyu örneği, organik ve inorganik parametrelerle karakterize edilmiştir. Numune alma alanından bağımsız olarak elde edilen nehir suyu örneklerinde EC olarak dört endüstriyel kirletici ve iki pestisit elde edilmiştir, ki bunlar fotodegredasyona dirençlidirler, ancak bir atık su arıtma tesisinin atık suyunu alan su matrisinde de 100 mg L-1 konsantrasyonda siprofloksasin, clothianidin, imazamoks, imidakloprid, tetrasiklin ve triklosan 1360 W m-2 ışık yoğunluğu ile 300 dakikalık ışınlama süresi içinde tamamen bozunmuştur. Doğrudan fotoliz, siprofloksasin, tetrasiklin ve triklosan için önemli bir yoldur. Hem nehir suyu numunelerinin hem de EC'larin farklı optik özellikleri, fotodegradasyon hızı sabitlerine katkıda bulunmuştur.