Probiyotik olarak kullanım potansiyeli olan Enterococcus cinsi bakterilerin güvenilirliğinin belirlenmesi

Tüketilen beyaz peynirler, probiyotik potansiyeli olan enterokoklar da dahil olmak üzere sürekli laktik asit bakterileri sağlarlar. Bu çalışmada, geleneksel beyaz peynirlerden izole edilen 12 Enterococcus faecalis suşlarının ve 8 Enterococcus faecium suşlarının potansiyel probiyotik kullanımı için sitolizin üretim yeteneği, jelatinaz üretim yeteneği, biyofilm oluşturma yeteneği ve seçilen 10 antibiyotiğe duyarlılığı araştırılmıştır. E. faecalis ve E. faecium suşlarının sitolizin üretimleri kanlı agar, jelatinaz üretimi nutrient jelatin besiyeri, biyofilm üretimi 96 kuyucuklu plate yöntemi kullanılarak belirlenmiş ve antibiyotiklere duyarlılığıda agar disk difüzyon metodu ile test edilmiştir. Vankomisin direnç genleri (vanA ve vanB) ve sitolizin (cylA ve cylB), jelatinaz (gelE), enterokokal yüzey proteini (esp), hücre agregasyon ve konjugasyon (agg), agregasyon faktörü (asa1), E. faecalis antijen A proteini (EfaAfs), E. faecium antijen A proteini (EfaAfm), seks feromonları (cob ve ccf) ve hiyalüronidaz (hly) gibi virülens faktörlere ait genler polimeraz zincir reaksiyonu (PZR) ile belirlenmiştir. Ayrıca direnç ve virülens genlerin varlığı sekans analizleri ile doğrulanmıştır. Bazı direnç ve virülens genlerin plazmid aracılığıyla aktarılabilme olasılığından dolayı bakterilerde plazmid DNA'nın varlığı kontrol edilmiştir. E. faecalis ve E. faecium suşları çalışmada kullanılan çoğu antibiyotiğe duyarlılık, Polimiksin antibiyotiğine ise dirençlilik göstermiştir. E. faecalis ve E. faecium suşları, tam sitolizin aktivitesi göstermemiştir. E. faecalis RI 11, RI 17, RI 21, RT 84 suşları jelatinaz ve RI 11, RI 17, RI 21, RT 102 suşları biyofilm aktiviteleri göstermiştir. Virülens ve direnç genleri bulunma oranı bakımından farklılık göstermiştir. Suşların tamamında, ccf (% 100) ve asa1 (% 100) genleri ve % 5' inde ise clyA geni belirlenmiştir. Çalışılan suşlarda efaAfm ve clyB genleri tespit edilmemiştir. En fazla virülens ve direnç genlerini sahip suş E. faecalis RI 6 iken; en az gene sahip suş E. faecalis RT 98 olarak bulunmuştur. Plazmid DNA varlığının taranması için yapılan çalışmada E. faecium RI 56, RI 58 ve RI 59 suşlarının plazmid DNA tespit edilmiştir. Bu çalışma sonucunda, kullanılan E.faecalis ve E. faecium suşlarının fonksiyonel ve güvenlik perspektifleri açısından özellikleri belirlenmiştir.