Psikomotor hareket etkinliklerine katılımın saldırgan davranışlar üzerine etkilerinin anne, baba ve öğretmen görüşleri açısından incelenmesi

Psikomotor Hareket Etkinliklerine Katılımın Saldırgan Davranışlar Üzerine Etkinliklerinin Anne, Baba ve Öğretmen Görüşleri Açısında İncelenmesi Saldırganlığın tanımını yapmak için iki etmen göz önünde bulundurulmalıdır. Bunlar saldırganlığın kendisi ve saldırganlıkta bulunanın niyettir. Saldırganlık karşıdaki bireye zarar vermek olarak tanımlanmaktadır. Öfke, engellenme, haksızlığa uğrama, eleştirilme, küçümsenme gibi rahatsız edici durumlarda ortaya çıkan bir duygudur. Öfke ile saldırganlık birbirlerine yakın kavramlar olarak düşünülmektedir. Ancak saldırganlık bir davranıştır; öfke ise bir duygudur. Öfkenin kontrol edilemediği durumlarda saldırganlık davranışı ortaya çıkabilir. Bazı durumlarda öfke olmadan da saldırgan davranış ortaya çıkabilir. Toplumların zamanla daha yüksek bir kültür seviyesine ulaşması ile vücut hareketlerinde de belli bir senteze dayandırılan ve vücudun belli yerlerini geliştirmeyi amaçlayan hareketlerin uygulanması beden eğitimi ve spor ile ilgili davranışların insan bedeni ve ruhu arasındaki ilişkileri geliştiren düzeyde yapılmasına araç olmaktadır. Bu hareketler zamanla bilinçli olarak yapılarak eğitici bir nitelik ve değer kazanmaya başlamıştır. Bu çalışmada anaokulu çocuklarının saldırgan davranışlarının etkinliklere katılımları ile ilgisi olup olmadığı araştırılmıştır. Saldırgan davranışlar çocukların cinsiyetine veya spor eğitimine göre değişebilir. Araştırma 50 veliye ve 20 öğretmene uygulanmıştır. Araştırmada çocukların cinsiyetlerine ve etkinlik görme durumlarına göre analizler yürütülmüştür. Araştırma sonuçlarına göre erkek çocuklar, kız çocuklara göre daha saldırgan bulunmuştur. Ayrıca etkinlik görmeyen çocuklar etkinlik gören çocuklara göre daha saldırgan davranışlar sergilemektedirler. Anahtar Kelimeler: Anaokulu Çocukları, Saldırgan Davranışlar, Etkinlik