Christopher Marlowe'un tiyatro eserlerindeki Makyavelci karakterlere Psikanalitik bir yaklaşım

Niccolo Machiavelli özellikle de Prens'indeki radikal görüşlerinden dolayı Rönesans Dönemi'nde ikonik bir figürdü. Özünde, Makyavelcilik bireyin emeline ulaşmasında her ne gerekiyorsa yapması için teşvik etmektedir. Bu aynı zamanda da ahlakî bir husustur çünkü Machiavelli'nin Prens'i nihai gücü elde etmekte bir sınır algısına sahip değildir. Hızla artan ününden dolayı birçok Elizabeth Dönemi tiyatro yazarları Machiavelli'nin tarif ettiği Makyavelci karakterin vücut bulmuş halini yaygın bir şekilde oyunlarına uyarlamışlardır. Bu yüzden, bu tez Marlowe'un Makyavelcilik anlayışına ve oyunlarındaki Makyavelci kahramanlarının tasvirine odaklanmaktadır. Tezde Marlowe'un Büyük Timurlenk, Doktor Faustus ve Maltalı Yahudi başlıklı oyunları analiz edilmektedir. Özellikle bu çalışma Christopher Marlowe'un oyunlarındaki Makyavelci karakterlerdeki psikanalitik motiflerini ortaya çıkarmayı hedeflemektedir. Bu yüzden, bu tez Makyavelci karakterlerin içsel arzularını, endişelerini ve korkularını, aynı zamanda da Marlowe'un otobiyografik motiflerini incelemektedir. Üstelik, karakterlerin Makyavelciliğinin ve de retorik kullanımının amaçlarına ulaşmalarında gerçekten yardım edip etmediğine de dair bir cevap bulmaya çalışmaktadır. Basitçe, tutkuları, hırsları ve de aşırı gururları tarafından yönlendirilen salt "kötü adam" olarak vasıflandırılabilmelerine rağmen, Makyavelci karakterlerin psikolojik motifleri kötü şeyler yapma güdülerinin altındaki sebepleri anlamamıza yardım edecektir. Ayrıca, Makyavelci kahramanların diğer karakterler ile aralarındaki etkileşimleri, onların üzerinde bıraktığı etkiler ve de Makyavelcilikle olan bağlantıları açıklanması ve daha detaylı olarak analiz edilmesi gereken dikkate değer noktalardır. Böylelikle, bu tez Marlowe'un Elizabeth Dönemi ortamına ve Rönesans konseptine olan tutumunun daha iyi anlaşılmasında yanıtlar sunmaya çalışmaktadır.