Dijital çağda özgünlük ve samimiyetin yeniden kazanılması: Patricia Lockwood'un No One Is Talking About This (2021) ve Jennifer Egan'ın The Candy House (2022) romanları üzerine bir inceleme

Dijital çağda özgünlük ve içtenlik, teknolojinin bireylerin bağ kurma, iletişim ve kendilerini algılama biçimlerini yeniden şekillendirmesiyle giderek ulaşılması zor kavramlar haline gelmiştir. Sosyal medya, hiper-bağlantılılık ve anı paylaşımı teknolojileri, insan ilişkilerine yeni karmaşıklıklar ekleyerek, gerçek ile yapay arasındaki sınırları bulanıklaştırmaktadır. Bu tez, bu sorunların çağdaş edebiyatta nasıl yansıtıldığını, Patricia Lockwood'un No One Is Talking About This (2021) ve Jennifer Egan'ın The Candy House (2022) eserleri üzerinden incelemektedir. Her iki roman da teknolojinin insan kimliği ve ilişkileri üzerindeki etkisini sorgularken, özgün bağların zayıflamasını eleştirir ve postmodernizm ile post-postmodernizm çerçevelerinde bir yolculuk sunar. Romanlar, çağdaş hayatın parçalanmış doğasını yansıtmak için postmodern teknikler kullanırken, aynı zamanda yeniden inşa ve bağlanma temalarını merkeze alarak post-postmodernizme doğru bir geçiş yapmaktadır. No One Is Talking About This, teknolojiden uzaklaşma yoluyla özgünlüğün yeniden kazanılabileceğini vurgulayan daha iyimser bir duruş sergilerken, The Candy House, teknolojiyle daha karmaşık bir ilişkiyi ele alarak, teknolojinin tehlikelerini ve kendini keşfetme ile bağ kurma potansiyelini bir arada kabul etmektedir. Araştırma, bu romanların teknolojinin özgünlük ve içtenlik üzerindeki ciddi etkilerini gözler önüne sererken, aynı zamanda bu değerlerin yeniden kazanılmasına yönelik yollar sunduğunu ortaya koymaktadır. Hiper-bağlantılılığın genellikle tecrit, yapmacıklık ve yüzeysel ilişkilere yol açtığı bir dünyada, edebiyat, insan olmanın ne anlama geldiğini incelemek için hayati bir araç olarak kalmaya devam etmektedir. Teknoloji gelişmeye devam ederken, bu anlatılar özgünlük ve içtenliğin anlamlı insan deneyimlerini korumadaki kalıcı önemini hatırlatmaktadır.