Regime type and the propensity to negotiate with insurgents during civil conflict

Literatürdeki hakim görüş terör saldırıları yapan grupların saldırı yapacakları hedefleri hükümetlerden almayı bekledikleri tepkilere göre seçtiklerini öne sürmektedir. Bu bağlamda, ülkelerin siyasi kurumsal yapısı terör saldırılarını teşvik eden veya caydıran önemli faktörlerden biri olarak ortaya çıkmaktadır. Fakat, araştırmacılar farklı siyasi kurumların hükümetlerin terör saldırılarına tepkilerini nasıl etkilediğini inceleyen ampirik bir çalışma henüz gerçekleştirmemişlerdir. Bu tez, rejim türleri ve terör saldırılarının interaktif ilişkisini 1989 ve 2009 yılları arasında Afrika'da gerçekleşen sivil savaşlar süresince hükümetlerin terör saldırıları yapan gruplarla anlaşma yapma ihtimalini nasıl etkilediğini inceleyerek literatürdeki bu boşluğu doldurmayı amaçlıyor. Geddes, Frantz, ve Wright (2014) rejim kategorilerininin kullanıldığı bu çalışma, terör saldırılarının demokrasiler, tek parti rejimleri, ve askeri rejimlerde hükümetlerin isyancı gruplarla anlaşma yapma ihtimalini arttırdığını, fakat tek adam rejimlerinde azalttığını ortaya koymaktadır. Rejim türleri ve siyasi sonuçlar literatürüne göre, demokrasiler, tek parti rejimleri, ve askeri rejimler terör saldırıları yapan gruplar ile uzlaşmayı tercih etmekte, çünkü bu rejimlerde (i) baskıcı terör karşıtı politikaların siyasilere maliyeti yüksek, (ii) sivil kayıplarına karşı siyasi tolerans az, ve (iii) baskıcı devlet gücü siyasi kurumlarca kısıtlamalar altında. Bunun aksine, terörizm tek adam rejimlerinde hükümetleri anlaşma yapmaya teşvik edememekte, çünkü tek adam rejimlerinde (i) baskıcı terör karşıtı politikaların liderlere olan siyasi maliyeti düşük, (ii) sivil kayıplarına karşı siyasi hassasiyet yeterli değil, ve (iii) devletin baskı gücü herhangi bir kurumsal kısıtlamaya tabi değil.