Genç yetişkinlerde görme bozukluğu ve otobiyografik anıların özellikleri arasındaki ilişki

Otobiyografik bellek, bir bireyin yaşamına ilişkin kişisel deneyimlerden ve kişisel bilgilerden oluşan bir bellek sistemidir. Bu nedenle, kendini temsil etme işlevini yerine getirir ve doğrudan kendini anlama ile ilgilidir. Bu çalışmanın amacı, kimliği etkileyen bir durumun etkilerini ele almaktır: körlük. Körlük kronik bir hastalık olarak benlikle bütünleşir ve anıların farklı özelliklerini etkileyebilir. Örneğin, körlük, otobiyografik hafızaya erişimin ana bileşenlerinden biri olan görsel imgelemenin azalmasıyla ilişkilidir. Bu nedenle, bu çalışma yetişkinlerde görme bozukluğu ile otobiyografik anıların özellikleri arasındaki ilişkiye odaklanmaktadır. Bu çalışma çocukluk amnezisinin başlangıcını ve otobiyografik anıların fenomenolojik özelliklerini araştırmaktadır. Bu bağlamda katılımcılara en eski çocukluk anıları sorulmuştur. Ayrıca katılımcılara en önemli anıları sorulmuş ve kontrol olayı olarak kullanılmıştır. Öte yandan, bilişsel benliğin oluşmasının iki başarı ile ilişkili olduğu bulunmuştur: aynada kendini tanıma ve şahıs zamirlerinin kullanımı. Görme bozukluğu görsel girdiyi sınırlar veya engeller ve bu düşük deneyim/deneyim eksikliği nedeniyle dil gelişimini mođule eder. Bu nedenle, katılımcıların görsel veya sözel işleme tarzı baskınlığı ölçülmüştür. Birbiriyle ilişkili bu üç kavramı ( körlük, benlik ve otobiyografik bellek) birlikte ele aldığımızda, düşük görsel deneyimin ertelenmiş kişisel gelişim yoluyla anıları etkilediğini öne sürülebilir.