Reoperasyon gerektiren şaşılık olgularında risk faktörlerinin değerlendirilmesi

Bu çalışmaya Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Göz Hastalıkları Kliniğine başvuran ve şaşılık ameliyatı sonrası ikinci kez şaşılık nedeniyle cerrahi uygulanan 77 hasta ile şaşılık ameliyatı geçirip nüks gelişmeyen 75 hasta dâhil edildi. Hastalar reoperasyon yapılanlar ve kontrol grubu olarak 2 gruba ayrıldı. Çalışmaya dâhil edilen hastaların bir kısmı dış merkezde daha önce opere olup nüks gelişen hastalardan oluşmakta olup, konsekütif ve rezidüel kaymalar reoperasyon grubuna dâhil edildi. Birinci ameliyat sonrası kayma miktarı 20 PD ve daha fazla olan hastalar nüks olarak kabul edildi. Birinci ameliyat sonrası kayma miktarı 20 PD'den az olan hastalar kontrol grubuna dâhil edildi. Hastalar ameliyat sonrası aynı gün, 2-4 haftada ve 6. ayda olmak üzere 3 kez muayene edildi. Tüm veriler dosya taraması şeklinde elde edildi. Çalışmada asimetrik cerrahi uygulamanın, alternasyonun azlığının, ilk teşhis yaşının ve ilk cerrahi yaşının küçük olmasının, takip süresinin az olmasının, sol gözün görme keskinliğinin az olmasının, preoperatif yakın ve uzak kaymaların yüksek olmasının, NPC'nin yüksek olmasının, sağ ve sol gözdeki lens kalınlığının yüksek olmasının nüks gelişimi açısından anlamlı olduğu gösterilmiştir. Çalışmada cinsiyet, aile öyküsü, prematürite öyküsü, ek hastalık varlığı, ek oküler hastalık varlığı, ambliyopi varlığı, glob hareketleri, konverjans yetmezliği, fundus patolojisi varlığı, diplopi varlığı, stereopsis düzeyi, zorlu düksiyon testi pozitifliği, sağ ve sol SE miktarı, anizometropi, sağ gözün görme keskinliği, AK/A miktarı, sağ ve sol aks uzunluğu, sağ ve sol ön kamara derinliği gibi faktörlerin nüks gelişimi üzerinde anlamlı bir etkisi olmadığı gösterilmiştir. Ambliyopi yüzdesi nüks grubunda daha fazla olmasına rağmen, istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Sonuç olarak şaşılık cerrahisinde başarıya etki eden birçok faktörün olduğu, bu nedenle klasikleşmiş standart cerrahi müdahalelerin yanında alternatif yöntemlerin geliştirilmesi gerektiği; ayrıca erken tanı, dikkatli preoperatif değerlendirme ile zamanında cerrahi müdahalenin başarı oranını arttırabileceği göz önünde bulundurulmalıdır.