Bir arama-kurtarma ekibinin inşası: Beklenen büyük İstanbul Depremi'ne karşı zamanı ve bilgiyi müzakere etmek

Bu araştırma, resmi olarak tanınmak üzere akreditasyon eğitim sürecinde olan İstanbullu bir arama ve kurtarma ekibi üzerine etnografik bir incelemedir. Öncelikli amacı, Türkiye'de depremlerle ilgili akademik çalışmalara eleştirel bir katkıda bulunmaktır. Mevcut literatürde afet bilgisinin ağırlıklı olarak objektif bilimsel birikim olarak değerlendirilmesine karşıt, bu çalışma afet bağlamında teknokratik çözümcülüğü sorunsallaştırmaktadır. Müstakbel arama kurtarmacılar arasındaki gündelik etkileşimlerin, -aynı zamanda bu kişilerin deprem bekleyen İstanbul sakinleri olduğunu da göz önüne alırsak- katı bir uzman-afetzede ikiliğini aşan bir bilgi üretebileceğini vurgulamaktadır. İkinci olarak, bu çalışma, henüz gerçekleşmemiş afetlerin yönetimini ağırlıklı olarak risk ve gelecek perspektifleri üzerinden tartışan uluslararası afet literatürüne de naçizane bir katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Bu araştırma, geçmiş depremlerin ve İstanbul'da süregelen kentsel krizin, gelecek odaklı risk yönetimi ritüellerinin ve teknolojilerinin sınırlarını görünür kıldığını iddia etmektedir. Son olarak bu çalışma, risk yerine toplumsal hafıza üzerinden işlev kazanan başka bir olası afet yönetimi rasyonalitesine dikkat çekmeye çalışacaktır. Bu durum, Türkiye toplumunu deneyimlediği felaketleri mütemadiyen unutan bireyler olarak tasvir eden yaygın unutkanlık söyleminin ekip üyelerince oldukça içselleştirilmiş olmasında belirgin hale gelecektir.