Suriye krizinde STK'lar arası iş birliği ve koordinasyonda güvenin rolü: Gaziantep/Türkiye'deki STK'ların sınır ötesi insani yardım operasyonlarının sosyal mübadele ve yeni kurumsal perspektiflerle analizi

Bu vaka çalışması, Türkiye'nin Gaziantep merkezinden yürütülen uzun soluklu Suriye sınır ötesi insani krizinde faaliyet gösteren uluslararası sivil toplum kuruluşları (USTK) ve yerel STK'lar (Suriyeli ve Türk) arasındaki işbirliği ve koordinasyonda güvenin rolünü araştırmayı ve incelemeyi amaçlamaktadır. Bu çalışma, Sosyal Değişim Teorisi ve Neo-Kurumsal Teori lensleri aracılığıyla gerçekleştirilmiştir. Buna göre, ikili kuruluşlar arası ilişkilerde mikro düzeydeki işbirliği ve koordinasyon zorlukları ile ev sahibi ülke Türkiye düzeyinde (mezo düzey) ve daha geniş siyasi dinamikler (makro düzey) olmak üzere farklı düzeylerdeki zorluklar ve bunların kuruluşlar arası işbirliği ve koordinasyon üzerindeki etkileri incelenmiştir. Araştırma için veriler, kilit bilgi kaynağı görüşmeleri yoluyla toplanmıştır. Bulgular, krizin farklı aşamalarındaki dönüm noktalarının veya kritik eşiklerin, halihazırdaki yapısal sorunlara ek olarak, üç analiz düzeyinde (mikro, mezo ve makro) örgütlerin işbirliği ve koordinasyon davranışlarındaki zorluklar açısından etkili olduğunu göstermektedir. Bulgular ayrıca, resmi BM koordinasyon mekanizması yürürlükte olmasına rağmen, örgütler arasında daha fazla şeffaflık ve dolayısıyla daha az olumsuz rekabet olsa da, krizin ilk yıllarına kıyasla (insani yardım çabaları daha az yapılandırılmış ve krize ilişkin belirsizlik en yüksek seviyedeyken) işbirliğine dayalı çabalarda güvenin azaldığını (artan ihtiyaçlara, karmaşıklıklarına ve giderek daha teknik hallerine karşılık) göstermektedir.