Contesting electoral authoritarianism: Electoral strategies of the political opposition in Turkey and Hungary

Karşılaştırmalı siyaset bilimi literatürüne bakıldığında, son zamanlarda nispeten artan akademik ilgiye rağmen, otoriterleşen ülkelerdeki siyasi muhalefet aktörlerinin eylem, tercih ve stratejilerinin üzerinde yeterince durulmadığı söylenebilir. Bu tez, uzun yıllar boyunca geçirdikleri popülist otoriterleşme süreci sonucunda birer seçimli otokrasi haline gelen Türkiye ve Macaristan'daki muhalefet partilerinin bu süreç boyunca izledikleri seçim stratejilerini incelemektedir. Tezin amacı muhalefet partilerinin izledikleri seçim stratejilerinin otoriterleşme süreci boyunca nasıl değiştiğini anlamak ve popülist otoriter iktidarlara karşı seçim kazanmak amacı kapsamında öne çıkan iki stratejik hedef olan partiler arası iş birliği ve toplumsal depolarizasyonu hangi koşullar altında gerçekleştirebildiklerini tespit etmektir. Türkiye ve Macaristan'da muhalefet partilerinin otoriterleşme süreci boyunca izlediği seçim stratejilerinin niteliksel analizi sonrasında elde edilen sonuçlar, iş birliği ve depolarizasyona dayanan seçim stratejilerinin izlenmesinin, kurumsal teşviklerin varlığına, genel kamuoyunu ve muhalefeti bölen toplumsal fay hatlarının dönüşümüne ve önceki tecrübelerden alınan olumlu sonuçlara bağlı olduğunu göstermektedir. Bu bulgular, muhalefet partilerinin otoriterleşme süreci boyunca izledikleri seçim stratejilerindeki değişimin büyük oranda bir öğrenme süreci sonucunda gerçekleştiğini, bu öğrenme sürecinin ise otoriter rejim değişikliği boyunca partilerin toplumsal fay hatlarına olan yaklaşımlarındaki dönüşüm sonucunda gerçekleştiğine dikkat çekmektedir.