Restoranda "şov": İstanbul'da, mutfak fantezileri bağlamında duygulanım emeğinin ifası

Bu tez 2000'lerde, fine-dining sektöründeki neo-liberal dönüşüme odaklanarak, post-Fordist literatürdeki emeğin soyutlaşması ve duygulanım emeği tartışmalarına Lacan'cı bir katkı yapmaya çalışıyor. Post-Fordist literatürün üzerinde durduğu iş ve zevk arasındaki sınırın belirsizleşmesi olgusunu soyutlaşma olarak nitelendiriyor. İstanbul'da gerçekleştirilen etnografik saha araştırmasının verilerine dayanarak, bu dönüşümün birincil arzu nesnesi olarak işe işaret eden "bir sanat dalı olarak aşçılık" fantezisinin toplumsal tahayyülü yeniden kurması ile gerçekleştiğini ileri sürüyor. Tezin dördüncü bölümünde bu fantazinin "bir sanatçı olarak aşçı" göstereni ile özdeşleşen okullu aşçı öznelliğinde ve fine-dining restoranların mimarisinde maddileşmesi ele alınıyor. Fine-dining restoranlarda şov mutfağı adı verilen mimari akımın benimsenmesi ile birlikte aşçılara işlerini bir sanat dalı olarak performe edebilecekleri bir alan açıldığı ve aşçının sanatçı olarak temsili ile özdeşleşmesinin somut alt yapısı kurulduğu savunuluyor. Lacan'cı anlamda zevkin (jouissance) izini süren bu tez post-Fordizmin hem yeniden üretilişini hem de yerinden edilmesini anlamanın yolunun zevki ve duygulanım yatırımını duygulanım emeğinin birer boyutu olarak kavramsallaştırmaktan geçtiğini öne sürüyor.