Şizotaksik bireylerin şizofreni hastaları ve sağlıklı kontrollerden farklılıklarının araştırılması

ÖZETŞizofreni hastalarının birinci derece akrabaları psikoz olmaksızın hastalardakine benzerama daha hafif klinik, nöropsikolojik, sosyal ve nörobiyolojik belirtiler gösterebilmektedirler.lk kez 1962'de Paul Meehl tarafından kullanılan şizotaksi kavramı, Tsuang ve arkadaşlarıtarafından yeniden düzenlenmiş; şizofrenlerin psikotik olmayan birinci derece akrabalarındagörülen nöropsikolojik bozukluklar ve negatif belirtilerin birlikteliğinden oluşan bir sendromolarak yeniden tanımlanmıştır. Bu çalışmada şizofreni hastalarının birinci dereceakrabalarının ve bunlar arasında şizotaksik olduğu belirlenenlerin, şizofreni hastalarından vesağlıklı kontrollerden farklılıkları araştırılmıştır.Çalışmada otuz şizofreni hastası, 36 birinci derece akraba ve 30 sağlıklı kontrol, negatifbelirti ve nöropsikolojik bozukluklara dayanan şizotaksi ön araştırma ölçütlerine görearaştırılmıştır. Tüm bireyler DSM-IV birinci ve ikinci eksen tanıları, şlevselliğin GenelDeğerlendirilmesi, Belirti Tarama Listesi, Pozitif ve Negatif Belirtileri DeğerlendirmeÖlçekleri, Hamilton Anksiyete ve Depresyon Ölçekleri ile değerlendirilmiştir.Şizofren hastaların akrabaları, şizofreni hastalarına benzer nitelikte dikkat, sözel bellekve yürütücü işlev bozuklukları göstermiştir ve kontrol grubundan farklıdırlar. Ayrıca 36akrabanın 7'si (% 19,4) şizotaksi kriterlerini karşılamıştır. Şizotaksik bireylerin genelişlevsellik düzeyleri şizotaksik olmayan akrabalar ve kontrollerden daha düşüktür. Ancak,şizotaksik olmayan akrabalara göre anksiyete düzeyleri daha yüksektir.Çalışmamız, şizotaksinin klinik olarak anlamlı bir sendrom olduğu görüşünüdestekleyen bilgimiz dahilindeki ilk bağımsız çalışmadır. Bulgularımız, şizofreniye genetikyatkınlığın akrabalar arasında nöropsikolojik bozulmalarla kendini gösterdiği görüşü ileuyumludur. Bu bulguların doğrulanması için, daha büyük seriler üzerinde genişletilmişçalışmalara gereksinim vardır.