Theoretical and observational tests of scalarization

Skalarizasyon, skaler alanın kompakt nesnelerin yakınında kendiliğinden büyüdüğü, belirli değiştirilmiş yerçekimi teorilerinde meydana gelen bir olgudur. Bu, teorinin zayıf yerçekimi olan ortamlarda Genel Göreliliğe çok benzemesine ve yerçekiminin güçlü olduğu sistemlerde ondan sapmasına izin verir. Doğrusal seviyede, takyonik kararsızlık olarak kendini gösterir. Bu tezde, bu fenomeni teorik ve gözlemsel araçlar ışığında iki kısımda inceleyeceğiz. Tezin ilk bölümü, nötron yıldızı kütle ve yarıçap ölçümlerini kullanarak skalarizasyonu test edebilen gözlemsel bir tekniğe dayanacaktır. Özellikle, iki skalarizasyon modelinin, skaler-Gauss-Bonnet Modeli (sGB) ve Damour ve Esposito-Farèse (DEF) modelinin teori parametrelerinin, nötron yıldızı kütle yarıçapı verileri kullanılarak kısıtlanabileceğini göstereceğiz. Bu yöntemin sGB modeline kısıtlamalar getirmede başarılı olduğunu, ancak aynı durum DEF modeli için her zaman geçerli olmadığını göstereceğiz. İkinci bölümde ise, skalerizasyondan ilham almış bazı fikirleri test etmek teorik araçlar geliştirip, inceleyeceğiz. Diğer bir değişle, skalarizasyonun vektörlere basit bir genelleştirilmesinin, vektörizasyonun, sadece takiyonik kararsızlıktan değil, aynı zamanda hayalet kararsızlıktan da muzdarip olduğunu göstereceğiz.Dolayısıyla, bu gibi genellemelerin fiziksel olmadığı ve bu tür teorilerin çoğunu sadece teorik yollarla eleyebildiğimiz sonucuna varabiliyoruz.