Wistar sıçanlarında ultrasonik tehlike vokalizasyonlarının sosyal ve bağlamsal modülasyonu

Sıçanlar, tehlike algıladıklarında ultrasonik sesler çıkarırlar. Ancak ne "söyledikleri" ve ne kadar "konuştukları" tehlikeyi nasıl algıladıkları ve etraflarında kimin bulunduğu ile ilişkili olabilir. Bu tez çalışması, Wistar sıçanlarının artan yoğunluklu bağlamsal korku koşullanması, bağlam testleri ve işitsel irkilme testlerinde çıkardığı 22 kHz ultrasonik vokalizasyonların (USV) sosyal bağlam (stres sırasında aynı cinsiyetten bir başka hayvanın varlığı), cinsiyet (erkek veya dişi) ve algılanan tehdit seviyesi ile ilişkisine odaklanmaktadır. Sonuçlar, her üç faktörün de -cinsiyet, sosyal bağlam ve tehdit seviyesi- birbirleriyle etkileşim içerisinde bulunarak USV emisyon oranlarını modüle ettiğini ortaya koymaktadır. Çift olarak sınanan erkek sıçanlar, özellikle yüksek tehdit koşulları altında, diğer tüm gruplara kıyasla önemli ölçüde daha yüksek sayıda ve daha uzun süreli 22 kHz USV üretmiştir. Bu grupta yüksek bağlam-şok ilişkili korku koşullanması sırasında tekrarlanan aversif uyaranlar boyunca USV frekansında belirgin artış gözlemlenmiştir. Çift olarak sınanan bu hayvanlar ayrıca, çok sayıda eşzamanlı USV üretmiştir. Buna karşılık, tek başına test edilen dişi sıçanlar düşük yoğunluklu korku koşullanmasında diğer gruplar ile benzer seviyede USV üretmelerine rağmen, sonraki testlerde hiç USV üretmemiştir. Çift olarak sınanan dişi sıçanlar, yüksek stresli durumlarda tek başına sınanan dişilere kıyasla daha fazla USV üretmiştir. Bu bulgular, 22 kHz USV'lerin statik tehlike sinyalleri olmayıp; sıçanların sosyal bağlamları, cinsiyetleri ve algıladıkları tehdit seviyesi tarafından dinamik olarak şekillendirilen iletişimsel sinyaller olduğuna işaret etmektedir.