Çeşitli ortamlarda sosyal güven: Erken çocuklukta kırsal ve kentsel karşılaştırma

Bu tez, erken çocukluk döneminde sosyal güvenin gelişimini etkileyen çevresel faktörleri—özellikle coğrafi yerleşim, çeşitliliğe maruz kalma ve ebeveyn tutumları—incelemektedir. Türkiye'de kırsal ve kentsel bölgelerde yaşayan 3 ila 4,5 yaş arasındaki 209 çocuk ve birincil bakım veren ebeveynlerinden elde edilen veriler doğrultusunda, çocukların hem grup içi (Türk) hem de grup dışı (Butanlı ve Zimbabveli) akranlarına yönelik güven düzeyleri karşılaştırılmıştır. Yabancı yüzlerin kullanıldığı ve çocuklara uygun bir güven ölçeğiyle yürütülen deneysel bir görev aracılığıyla, çocukların genelleştirilmiş güven düzeyleri ölçülmüştür. Bulgular, genel olarak grup içi bireylere karşı daha yüksek güven duyulduğunu, kentsel bölgelerde yaşayan çocukların ise özellikle Zimbabveli hedeflere karşı belirgin şekilde daha düşük güven gösterdiğini ortaya koymuştur. Beklentilerin aksine, özellikle yakın sosyal çevredeki çeşitliliğe maruz kalma, grup dışı bireylere duyulan güveni artırmamış; bazı durumlarda güven düzeyinde azalma ile ilişkili bulunmuştur. Ebeveynlerin güven düzeyleri ise genel olarak tanıdık bireyler için yabancılara kıyasla daha yüksek olup, bu durum yerleşim yerine bakılmaksızın gözlemlenmiştir. Bulgular, çeşitliliğe maruz kalmanın sosyal açıklığı her zaman artırmadığına işaret etmekte; çocuklarda güven gelişiminin bağlamsal, kültürel ve ilişkisel etkenlerin karmaşık etkileşimiyle şekillendiğini göstermektedir.