Temporal lob epilepsili hastalarda lateralizasyon değeri olan klinik bulguların değerlendirilmesi

Temporal lob epilepsilerinde yüksek oranlarda antiepileptik tedaviye direnç söz konusudur. Dirençli hastalarda, nöbet kontrolünün sağlanması ve kognitif yıkımın önlenmesi amacıyla rezektif cerrahi uygulanmaktadır. Güvenilir klinik lateralizasyon bulguları, nöbet odağının saptanmasında önemli olup, tanınmaları ve doğru değerlendirilmeleri önemlidir. Bu çalışmada TLE nöbetlerinde izlenen klinik bulguların sıklıkları, lateralizasyon değerleri, yaş ve cinsiyet gruplarına göre farklılıkları incelenmiştir.Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Erişkin Epilepsi Monitorizasyon Ünitesi'nde dirençli TLE tanısıyla izlenen, noninvaziv incelemelerle epileptik odağı belirlenmiş ve anterior temporal lobektomi (ATL) sonrası postoperatif izlemde iyi nöbet kontrolü sağlanmış olan, 55 TLE'li hasta retrospektif olarak incelenmiştir. Hastaların nöbet sırasındaki davranışları ayrıntılı değerlendirilmiş, operasyon tarafına göre lateralizasyon değerleri ve yaş-cinsiyet gruplarında farklılık gösterip göstermedikleri araştırılmıştır.Versiv baş rotasyonu, unilateral distoni, asimetrik tonik postür ve unilateral distoni-el otomatizması birlikteliği, lateralizasyon değeri en yüksek klinik bulgular olarak saptanmıştır(%90-100). Nöbetleri erken yaşta başlayan grupta (<2 yaş başlangıç), ağız ve el otomatizmaları sık izlenmişken, sekonder jeneralizasyon ve asimetrik tonik postür, nöbetleri geç başlayan grupta (>2 yaş başlangıç) daha sık izlenmiştir (p<.005).Kadın-erkek grupları arasında da klinik bulgular farklı bulunmuş, psişik- otonomik auraların ve iktal emosyonel belirtilerin kadın cinsiyet ile ilişkili olduğu saptanmıştır (p<.005).Sonuç olarak, sık görülen bazı klinik bulguların nöbet odağını çok yüksek oranda doğru lateralize edebildiği ve cerrahi öncesinde önemli yol gösterici değerleri olduğu düşünülmüştür. Cinsiyet ve nöbet başlangıç yaşlarına göre lateralizasyon bulgularının farklılıklar gösterdiği de göz önünde tutulmalıdır. Ayrıca, seyrek görülen klinik bulguların lateralizasyon değerlerinin saptanmasının güç olduğu, daha geniş hasta serileriyle yapılacak çalışmaların yol gösterici olabileceği düşünülmüştür.