Therapeutic philosophy: Wittgenstein and Heidegger

Karşılaştırmalı felsefe çalışmaları kapsamında Heidegger ve Wittgenstein arasındaki ilişki önemli bir yere sahiptir. Bu tezde amaçlanan, tarihteki felsefi problemlerin formüle ediliş biçimlerindeki hataları ele alarak terapötik bir felsefeyi bu iki felsefe üzerinden araştırmaktır. Onların felsefi metotları felsefi kavramları değerlendirirken, günlük hayatta insanların kuram-öncesi tavrına dikkat çekmeleri ile başlar. İşin özü, Heideggerci felsefenin çıkış noktasının ruhunu anlamanın ve yorumlamanın en doğru yolunun, onu bir Wittgensteincı terapist olarak düşünmek olduğunu ortaya koymaktır. Öte yandan, bu iki felsefecinin ortaklıklarına rağmen, felsefedeki amaçları ve arka planları dolasıyla aralarında azımsanamayacak farklılıklar da bulunmaktadır. Bu farklılıklar dolayısıyla, bahsettiğimiz terapötik felsefeye Heidegger "varoluşçu" bir boyut kazandırır. Şöyle ki, Heidegger fenomenlerin gündelik açığa vuruluşundan ve gündelik konuşmanın ötesine, temel ontolojiyi iddiası ile geçmektedir. Bu sebeple, ortak çıkışlarının ötesinde, dilimizi ve düşüncemizdeki sorun ve karmaşıklıkları, gündelik hayata dönerek ortadan kaldırdıktan sonra, Heidegger bir adım öteye gider. Bu adım, insanın bu gündelik hayattaki yapıp-etmelerini sorgulamasıyla anlaşılabilir. Dolayısıyla, Wittgenstein'ın tam da bıraktığı yerin ötesine geçip, çözüm aracımızın (gündelik hayat) kendisine döner ve onunla ne yaptığımızı insanın ve dünyasının temel varoluşunu açıklama amacıyla sorgular. Bu da "inotantik" varoluşun bir tedavisi olarak düşünüldüğünde, terapinin varoluşçu boyutu da resme eklenmiş olur. Anahtar Kelimeler: Heidegger, Wittgenstein, terapötik felsefe, temel ontoloji, felsefi hastalıklar