Kendiliğinden skalerleşmenin teorisi ve gözlemi

Kendiliğinden skalerleşme, yıldızların kuvvetli kütle çekimi altında genel görelilikten önemli farklılıklar göstermesini sağlayan bir skaler-tensor teori fenomenidir. Bu durum bir çok alternatif kütle çekimi teorisinde ortaya çıksa da, kendiliğinden tensörleşme zayıf kütle çekimi alanlarında genel göreliliği büyük oranda taklit edebildiği için klasik kütle çekimi testleriyle de doğal olarak uyum içindedir. Bu tezde ilk olarak nötron yıldızlarının skalerleşmesine izin veren ve Damour ve Esposito-Far\`{e}se tarafından ortaya atılan orjinal kendiliğinden skalerleşme teorisini tartışacağız. Daha sonra, deneysel gözlemlerin bu modelin parametre uzayının büyük bölümünü nasıl yanlışladığını ve skaler alanı kütle sahibi yapmanın bu tip kısıtları aşarak teoriyi nasıl tekrar geçerli hale getirdiğini göreceğiz. Bir sonraki adımda ise yakın zamanda ortaya atılan ve hem kara deliklerin hem de nötron yıldızlarının skalerleşmesini sağlayan kendiliğinden skalerleşme modellerini araştıracağız. Son olarak ise, yine yakın zamanda ortaya atılan, kendiliğinden skalerleşme modellerinin nötron yıldızı kütle-yarıçap verileri kullanılarak kısıtlanması fikrini sunacağız. Saydığımız bütün çalışmalar skalerize olmuş astrofiziksel objelerin kendiliğinden skalerleşme altında nümerik olarak hesabını ve teorik sonuçların gözlemlerle karşılaştırılmasını gerektirir. Buna bağlı olarak, tezimizin son kısmında bu konuları çözmek için geliştirilmiş hesaplama ve istatistik tekniklerini açıklayacağız.