Timokinonun rafine ayçiçek ve mısırözü yağlarının oksidatif stabiliteleri üzerine etkileri

Bu çalışmada, timokinonun rafine ayçiçek ve mısırözü yağının oksidatif stabilitesi üzerine etkisi incelenmiştir. Farklı konsantrasyonlardaki (10, 25, 50, 100, 250, 500, 1000 ppm) timokinon çözeltilerinin 2,2′- difenil -1-pikrilhidrazil (DPPH) radikallerini yakalama gücü, demir iyonlarını indirgeme gücü, 2,2'-azinobis-(3-etilbenzotiazolin-6-sulfonik asit) (ABTS) metodu, β-karoten ağartma metodu ve linoleik asitli sistemde konjuge dien metodu ile antioksidan aktiviteleri belirlenmiş ve BHA, BHT ve α-tokoferolün sahip olduğu değerlerle karşılaştırılmıştır. Tüm antioksidan aktivite tayin metotlarında timokinonun antioksidan aktivitesinin konsantrasyona bağlı olarak arttığı saptanmıştır. Genel olarak timokinonun BHA, BHT ve α-tokoferolden daha düşük antioksidan aktiviteye sahip olduğu gözlenmiştir. Rafine ayçiçek ve mısırözü yağları aktif karbon ile adsorbsiyon ve ardından uygulanan kolon kromatografisi yöntemiyle saflaştırılmıştır. Saflaştırılmış ayçiçek ve mısırözü trigliseritlerinin başlangıç özgül soğurma değerleri (K232, K268), peroksit değeri, p-anisidin değeri, toplam tokoferol miktarı ve indüksiyon periyodu rafine ayçiçek ve mısırözü yağından daha düşük bulunmuştur. Ransimat cihazı ile belirlenen indüksiyon periyotları 1000 ppm konsantrasyonda timokinon içeren ayçiçek ve mısırözü trigliseritlerinde sırası ile 8.85 ve 5.30 saat, 100 ppm BHT katkılı ayçiçek ve mısırözü trigliseritlerinde ise sırası ile 15.61 ve 15.01 saat olarak saptanmıştır. 60 °C'de gerçekleştirilen hızlandırılmış oksidasyon testinde rafine yağlar 21 gün, saflaştırılmış yağlar 7 gün depolanmıştır. Oksidasyon K232 ve K268 değerleri, peroksit değeri, p-anisidin değeri ve toplam tokoferol miktarı ile incelenmiştir. Rafine yağların ve trigliseritlerin oksidasyonunda birincil ve ikincil oksidasyon ürünleri zamanla artış gösterirken, toplam tokoferol miktarı depolama süresince azalmıştır. Timokinon antioksidan aktivite testlerinde olduğu gibi, oksidasyon testlerinde de konsantrasyona bağlı aktivite sergilemiştir. Hızlandırılmış oksidasyon testinde BHT'nin etkisi rafine yağlarda düşük bulunurken, trigliseritlerde oldukça yüksek olmuştur. Benzer şekilde timokinonun oksidatif stabilite üzerine etkisi rafine yağlara kıyasla saflaştırılmış trigliseritlerde daha belirgin olmuştur. Genel olarak tüm katkılar rafine mısırözü yağında rafine ayçiçek yağındakinden daha etkili olmuştur.