Tip 1 diyabetli hastalarda sosyodemografik özellikler ve enfeksiyon sıklığı

Tip 1 DM, çocukluk ve adolesan döneminin, en sık görülen endokrin-metabolik bozukluğudur. Bu çalışmada Tip 1 DM?li çocukların sosyodemografik özellikleri ve enfeksiyon sıklığının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya 184 Tip 1 DM?lu çocuk ve adölesan hasta alındı. Hastaların dosyaları retrospektif olarak incelendi ve hastaların, sosyodemografik özellikleri, tanı mevsimi, tedavi ve takip bilgileri, son bir yıl içinde diyabetik ketoasidoz, hastane yatışı ve enfeksiyon öyküsünü içeren bir anket uygulandı. Olguların %53,3?ü kız, %46,7?si erkekti. Ortalama yaşı 12,73±0,31, ortalama tanı yaşı 7,71±0,29 ve ortalama HbA1c değeri 8,45±1,78 idi. Hasta yaşı arttıkça HbA1c değerinin arttığı görüldü (r: 0,30, p değeri: 0,0001). Olgular en sık kış mevsiminde tanı almıştı. Ailede diabet öyküsü ve birey sayısı, yaşadığı yer, aylık geliri ile ortalama HbA1c değeri arasında anlamlı ilişki bulunmadı. Düzenli poliklinik kontrolüne gelen hastaların ortalama HbA1c değeri düşüktü (p:0,001). Tanıda DKA, %52,2?sinde mevcut olup tekrarlayan DKA atağı oranı ise %2,1?di. Hastaların VKİ, başlangıca göre anlamlı artış gösterdi. Final boyuna ulaşmış 29 hastanın hedef boyunu geçtiği görüldü. HbA1c ortalaması arttıkça, mikroalbuminüri ve nöropatinin arttığı görüldü. Diyabet yaşı ile mikroalbuminüri artmasına karşın, nöropati ile diyabet yaşı arasında anlamlı ilişki bulunmadı. Antikor bakılabilen 68 olgunun %89,5?inde Anti-GAD, 123 olgunun %52,8?inde Anti-insulin antikor, 44 olgunun %59,1?inde islet cell antikoru pozitif saptandı. Hastaların 16?sında (%8,6) hipotiroidi mevcut olup, 19?unda (%10,3) tiroid otoantikorları pozitif olarak saptandı. Bir olguda (%0,54) ise çölyak hastalığı eşlik ediyordu. Ağır ve hastaneye yatış gerektiren enfeksiyon yoktu. Yıllık ortalama enfeksiyon 2,3 olup, enfeksiyon artışı gözlenmedi. Sonuç olarak; çalışmamızda Tip1 DM?lü hastalarda, diyabet süresi ve yaşının artması, puberte, sosyoekonomik durum, diyete uymama ve poliklinik kontrolüne gelmeme, kötü metabolik kontrol için risk faktörü olarak saptanmıştır. İyi metabolik kontrol ile hastaların hedef boyunu yakaladıkları saptanmıştır. Hastaların VKİ?lerinin artması dikkati çekmiştir. İyi metabolik kontrol için suprafizyolojik dozlarda insülin uygulanması veya hastaların insülin dozlarını hekim kontrolü dışında yükseltmeleri neden olmuş olabilir. Hastalarımızda enfeksiyon artışı ve hastaneye yatmayı gerektirecek ağır enfeksiyon gözlenmemiştir