Tiroid fonksiyon testlerinin immünoanaliz interferanslarının değerlendirilmesi

Günümüzde Tiroid Fonksiyon Testleri klinisyenler tarafından fazla istenmektedir. İmmünoanaliz platformları, özellikle tam otomasyon sistemleri, kısa geri dönüş süresi ve büyük bir heterojen molekül paneline sahip olmanın yanısıra, yüksek özgüllük ve hassasiyet nedeniyle tiroid fonksiyon testlerinin ölçümü için klinik laboratuvarlarda tercih edilen yöntemlerdir. Bununla birlikte, immünoanalizler nadiren de olsa hatalı klinik kararlara neden olabilecek farklı interferans türlerine karşı savunmasızdır. Klinik ve biyokimyasal tutarsızlıklar ortaya çıktığında tiroid fonksiyon testindeki potansiyel interferanslardan her zaman şüphelenilmelidir. Bu çalışmada tiroid fonksiyon testlerinde interferanstan şüphelenilen hastalarda yapılmış olan interferans çalışma sonuçları değerlendirilmiştir. Bu değerlendirmelere esasen interferans çalışmasının nasıl yapılması gerektiği, hangi durumlarda interferans olabileceği konusunda farkındalık oluşturmak amaçlanmıştır. Çoğunlukla Gazi Üniversitesi Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları bölümünden olmak üzere farklı bölümlerden interferans şüphesiyle danışılan ve biyokimya doktorlarının onay yaparken sonuçlarından şüphelendiği 77 hastanın interferans çalışması retrospektif olarak değerlendirilmiştir. İnterferans araştırması için aynı yöntemle tekrar analiz, farklı antikor kullanan veya biotin kullanmayan immünoanaliz yöntemle analiz, PEG ile çöktürme sonrası analiz, seri dilüsyon ile analiz, streptavidin boncukları kullanılarak fazla biotinin uzaklaştırılması sonrası analiz, heterofil antikor uzaklaştırma yöntemleri ile muamele sonrası analiz, scavenger ALP eklenmesi sonrası analiz, gerçek TSH yüksekliği olan hasta serumu ile inkübasyon sonrası analiz edilerek sonuçlar karşılaştırılmıştır. Farklı immünoanaliz yöntemleriyle analiz, streptavidin boncukları kullanılarak fazla biotinin uzaklaştırılması sonrası analiz, heterofil antikor uzaklaştırma yöntemleri ile muamele sonrası analiz sonuçları karşılaştırıldığında uyumsuz sonuçlar görülen hastalarda interferans düşünülmüştür. 86 interferans çalışma sonuçları değerlendirildiğinde 12'sinde (77 hastadan 10'unda) interferans saptanmıştır. Total interferans çalışmaları değerlendirildiğinde %14 oranında interferans saptanmıştır. İnterferans çalışmaları için klinisyenlerle Tıbbi Biyokimya doktorlarının iletişiminin ve hastaların anamnezlerinin detaylı incelenmesinin ne kadar önemli olduğu vurgulanmıştır. İnterferans düşünülmeyen, takip önerilen hastalarda interferans olup olmaması hakkında daha doğru karar verilebilmek için daha ileri incelemeler yapılması gerektiği düşünülmüştür. Sonuç olarak interferansı tamamen dışlayan herhangi yöntem olmadığı bilgisi bir daha onaylanmıştır. Farkındalığın artırılması için daha kapsamlı ve ileri analiz yöntemleri kullanılarak çalışmalar yapmaya ihtiyaç vardır.