Direnişin izini sürmek: Türkiye'deki cinsel kimliğe dayalı nefret söylemine karşı performatif stratejiler

Bu tez, cinsel yönelim ve cinsiyet kimliğine dayalı nefret söylemine karşı queer bireylerin geliştirdiği performatif stratejileri incelemektedir. Queer feminist bir teorik çerçeve benimseyerek, kırılganlık, politik aktörlük ve performativitenin kesişimselliğini araştırmaktadır. Toplumsal cinsiyet karşıtı söylemlerin yoğunlaştığı ve nefret söyleminin aşırı görünür hale geldiği bir arka plan karşısında, bu çalışma, söylemsel şiddetin makropolitik atmosferi ile günlük yaşamın mikro gerilimleri arasındaki ilişkiyi vurgulamaktadır. Yarı yapılandırılmış derinlemesine mülakatlar ve saha gözlemlerinin anlatı analizi, üç ana temayı öne çıkarır. İlk olarak, yaralanmanın sınıfsallığını ortaya koyar ve nefret söyleminin yaralayıcı gücünden kişilerin kendilerini uzaklaştırma yeteneğini ifade etmek için fildişi bakış kavramını önerir. İkinci olarak, çok boyutlu ayrımcılık anlatılarında ortaya çıkan dayanıklılık araçlarını inceler ve kırılganlığın yıkıcı potansiyelini vurgular. Son olarak, güvenli alan kavramı fiziksel olarak belirlenmiş bir alandan ziyade, daha soyut bir kavram olarak her anlatıda kendini gösterir ve cinselliği politize eden performatif müdahalelere işaret eder. Bu çalışma, nefret söylemi örneklerini sadece kaydetmekten ziyade, Türkiye'deki queer bireylerin çeşitli günlük yaşamlarını ön plana çıkararak kırılganlığı direnişe dönüştürme potansiyelini açığa çıkarmanın peşine düşer. Yalnızca yasal veya psikolojik yaklaşımlara dayanmak yerine, queer öznelerin siyasi failliğini kabul eden bir yaklaşım geliştirmenin öneminin altını çizer. Bu çalışma, nefret söylemine karşı direniş ve güçlenme için yaratıcı olanaklar ekleyerek nefret söylemi literatürüne katkıda bulunur.