Travmatik kanıtlar: Küçük Şeylerin Tanrısı ve Lolita'da travma, Temporal Hybridity ve dil

Vladimir Nabokov'un Lolita (1955) ve Arundhati Roy'un Küçük Şeylerin Tanrısı (1997) adlı eserleri, pedofili ve ensest olarak adlandırılan toplumsal suçların travmatik etkilerini anlatıyor. Yazarlar, travma deneyimini kurgusal kanıtlarla çoğaltmak için temporal hybridity ve göstergebilim dili kullanarak edebi zaman ve dil kavramlarını çarpıtmaktadır. Romanın belirli sözleri, olayları, davranışları ve rüyaları tekrarlaması, travmanın tekrarlayan doğasını ve hatırlanmasını güçlendirir. Estetik olarak güzel romanlarla sonuçlanan sıra dışı ve lirik dil kullanımı, hem karakterlerin hem de okuyucuların abject (iğrençlik) ile yüzleşmesini kolaylaştırır hem de onları toplumsal etik kavramını yeniden düşünmeye zorlar. Birinci Bölüm travma, temporal hybridity, göstergebilim ve Julia Kristeva, Cathy Caruth, Elizabeth Outka ve L. Chris Fox tarafından belirlenen abject (iğrençlik) kavramları ile ilgili teorik tartışmalara giriş niteliğindedir. İkinci Bölüm travma ve zamanı, yani karakterlerin travmatik deneyimlerini, bu deneyimlerin karakterlerin zaman algıları üzerindeki etkilerini ve okur için travmatik bir deneyimin kafa karıştırıcı doğasını taklit eden roman yapısını ele alır. Üçüncü Bölüm, travmanın karakterlerin dilini nasıl değiştirdiğini analiz eder. Bunu göstergebilim ve karakterleri abject (iğrençlik) ile diyaloga zorlayarak ve okuyucuyu ahlak kavramını sorgulamasına neden olan bir manipülasyon ile yapar. Dördüncü Bölüm, bu çalışmada ele alınan analizlere bir sonuç sunar ve yazarların anadilinin İngilizce olmamasının, kurgu yoluyla travmanın açıklığa kavuşturulmasında kullanılan göstergebilimsel stiller için başka bir boyut yarattığını savunur.