Türk aile yapısında aile içi dini iletişim problemleri ve bunların çocuğun din eğitimine etkileri

İletişim, insanların yaşamlarında var olan en önemli gerçektir. İnsanların yaptıkları tüm eylemleri iletişim içerisinde değerlendirmek mümkündür. Bir canın başka bir cana değmesine iletişim diyebiliriz. Aile, bireylerin doğdukları, büyüdükleri ve topluma karıştıkları kurumdur. Bu kurum, içerisinde bulunan tüm fertleri iletişim süreci içerisinde etkilemekte ve eğitmektedir. Bu özelliğiyle toplumun temelini oluşturmaktadır. Aile içerisinde gerçekleşen iletişimin bir takım sorunlar içerisinde gerçekleşmiş olması var olan bir gerçektir. Bu sorunlar bireylerin kendilerinden kaynaklı olabileceği gibi, bireylerin haricinde tamamen onların dışında gerçekleşen sorunlar olabilir. Ya da tamamen çocuğun gelişimsel ve zihinsel özellikleriyle ilgili de olabilir. Günümüz Türk Aile yapısı genel olarak çekirdek aileyi yansıtmaktadır. Endüstri ve sanayinin gelişmesi ile değişen ekonomik şartlar gereği tarım toplumu olan Türkiye'yi endüstri toplumu olmaya doğru mecburen götürürken, geniş aileleri de parçalamış ve şehirlere ve büyük yerleşim yerlerine göçmek zorunda bırakarak kuvvetli akrabalık bağlarını zayıflatmıştır. Çekirdek aile içerisinde artık bireyler oldukça yalnız ve desteksizdir. Eşlerden biri ya çok çalışmakta ya da eşlerin ikisi de çalışmaktadır. Dolayısıyla çocuk yetişirken, çok önemli olan anne baba rollerinden biri ya da ikisinden uzak olarak yetişmektedir. Aile içerisinde bir takım iletişim problemleri vardır. Bunlar kültürel farklılıklar, sorumlulukların paylaşımı, ekonomik sorunlar, kıskançlık, birinci dereceden yakınların aileye karışması, iş ile ilgili sorunların eve taşınması, çocuklarla ilgili genel sorunlar ve disiplin problemidir. Ailenin bu problemleri onların çocuklarıyla girdikleri dini iletişimlerini de etkilemektedir. Aileler, genel olarak en önemli misyonları olan ?örnek olma? misyonlarının farkında değillerdir. Farkında olmadan girdikleri diyaloglarda çocuklarına yaptıkları, söyledikleri ve hissettikleri her türlü davranışla örnek olmaktadırlar ve yol göstermektedirler. Tüm yaşamlarını kapsadığı bu örnek oluş ve yol gösterişteki aksaklıklar, dini ve ahlaki alanda da kendini açıkça göstermektedir. Aileler bu misyonlarının farkında olarak birliktelikler oluşturmalıdırlar.