Türk halk kültüründe kurukafa üzerine anlam ve işlev odaklı bir inceleme

İnsanın var oluş sürecinden itibaren ilk ilişkim kurduğu yer kendi bedenidir. İlkel insandan modern insana kadar beden algısı, bedenin varlığı, anlamı, özellikleri, beden üzerine tasavvurlar, beden üzerine yapılan işaretler, dövmeler vb. ilgi çekmiştir. Beden ve ruh ilişkisi, bedenin yokluğundan sonra geriye kalan tek unsur olan iskelet yani kemikler de toplumlar açısından ilgi ve merak uyandırmıştır. Bu ilgi ve merak beden, ruh, iskeletle ilgili inanış, uygulama ve pratikleri de beraberinde getirmiştir. Her toplumun inanış, yaşayış ve düşünüş kalıplarına göre şekillenen bu uygulamaları çalışmamızda kurukafa motifi çerçevesinde değerlendireceğiz. Halk edebiyatı anlatı türleri, geçiş dönemleri ve mevsimsel törenler gibi pek çok alanda yer bulan kuru kafa motifi kutsallık da içermektedir. Bu çalışma da kuru kafa motifi beden, ruh, iskelet kavramları çerçevesinde halk edebiyatı ürünleri ile halk inanış, pratik ve uygulamaları çerçevesinde ele alınacaktır. Çalışmamız yazılı kaynaklarla birlikte sözlü kaynaklardan edinilen bilgiler çerçevesinde değerlendirilecektir.