Türkçe öğretmenlerinin ölçme ve değerlendirme uygulamalarına ilişkin görüşleri: Düzce ili örneği

Bu araştırmanın genel amacı Türkçe öğretmenlerinin ölçme ve değerlendirme uygulamalarına ilişkin görüşlerini belirlemektir. Bu çalışmada, Türkçe öğretmenlerinin ölçme ve değerlendirme uygulamaları, bu uygulamaları gerçekleştirme sıklıkları araştırılmıştır. Ayrıca bu araştırmada, tamamlayıcı ölçme ve değerlendirme yaklaşımlarının geleneksel ölçme ve değerlendirme yaklaşımlarına göre üstün ve zayıf yönlerini saptamak amaçlanmıştır. Bu uygulamalara ilişkin görüşlerin öğretmenlerin demografik özelliklerine göre değişip değişmediği araştırılmıştır.Düzce il merkezi sınırları içerisinde bulunan okullarda çalışan 89 Türkçe öğretmeni, araştırma grubunu oluşturmuştur. Bu araştırmada kullanılan veri toplama aracı olarak Yıldız (2011) tarafından geliştirilen anket kullanılmıştır.Öğretmenlerin ölçme ve değerlendirme uygulamalarına ilişkin görüşleri yüzde ve frekanslarla ifade edilmiş, demografik değişkenler (kıdem, seminer alıp almama, öğrenim durumu) bakımından öğretmen görüşleri arasında değişiklik bulunup bulunmadığını belirlemek için Kay-kare uygunluk testi kullanılmıştır.Elde edilen bulgulara göre, katılımcıların çoğunluğu tamamlayıcı ölçme ve değerlendirme yaklaşımlarının gerekli olduğunu, bu yaklaşımların kendilerine yük getirmediğini ve öğrencilerin öğrenmelerine katkıda bulunduğunu ifade etmişlerdir. Ayrıca öğretmenlerin hem süreci hem de sonucu bireysel farklılıkları dikkate alarak değerlendirdikleri tespit edilmiştir. Öğretmenlerin tamamlayıcı değerlendirme yaklaşımlarından en çok proje; performans değerlendirme; gözlem; porfolyo; grup değerlendirme ve akran değerlendirmeyi uygulandıkları belirlenmiştir. Bunun yanı sıra Türkçe öğretmenlerinin geleneksel değerlendirme yaklaşımlarından en çok yazılı yoklamaları uyguladıkları belirlenmiştir. Tamamlayıcı yaklaşımların en belirgin üstün görülen yönleri, süreci değerlendirmesi; bireysel ve bilişsel farklılıkları ortaya çıkarması olarak tespit edilmiştir. Zayıf görülen yönü ise çok zaman alması olarak saptanmıştır. Ayrıca en büyük sorunun zaman yetersizliği olduğu belirlenmiştir. Bazı uygulamaların dışında, Türkçe öğretmenlerinin, ölçme ve değerlendirme uygulamalarıyla, kıdem, seminer alıp almama, öğrenim durumu değişkenleri arasında manidar bir değişme olmadığı belirlenmiştir.