Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde B2 düzeyi öğrencilerin konuşma becerisine yönelik özyeterliklerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi

Dört temel dil becerisinin yabancı bir dilde öğrenilmesiyle anadilde öğrenilmesi arasında bazı farlılıklar vardır. Dolayısıyla Türkçeyi yabancı dil olarak öğrenen bireyler için iletişimsel yeterliliği en açık şekilde ifade eden becerinin konuşma becerisi olduğunu söylemek mümkündür. Konuşma eylemi, her şeyden önce bir bilgi değil beceridir. Bu becerinin kazanılması için öğrencilerin zihinsel olarak güçlü olması ve yüksek bir motivasyona sahip olması gerekmektedir. Dil öğrenen öğrenicilerin öğrenmeleri üzerine karar vermesini sağlayan özyeterlik çalışmaları kendi öğrenmeleri hakkında dönüt almasını sağlar. Aynı zamanda eleştiri yapma becerisi de kazandırır. Türkçe öğrenen öğrenciler, özyeterliklerini değerlendirmesiyle birlikte güçlü ve zayıf oldukları alanları fark ederler. Bu çalışma Uşak Üniversitesi Türkçe Öğretimi Uygulama ve Araştırma Merkezinde B2 düzeyindeki 55 öğreniciyle yürütülmüştür. Çalışmada öğrenicilerin konuşma becerisine yönelik özyeterlik düzeylerini belirlemek için Sallabaş'ın (2013) Türkçeyi Yabancı Dil Olarak Öğrenenler İçin Konuşma Öz Yeterlik Ölçeği kullanılmıştır. Özyeterlik düzeylerini belirlemek amacıyla cinsiyet, yaş, anadilde kullandığı alfabe, bildiği yabancı dil, Türkiye'de yaşadığı süre, Türkçe yayın yapan medya izleme alışkanlığı, Türkçe yayın okuma alışkanlığı ve kendi aralarında ya da Türklerle Türkçe konuşma alışkanlığı değişkenleri incelenmiştir. İnceleme sonucunda anadilinde kullandığı alfabe, bildiği yabancı dil, Türkiye'de yaşadığı süre ve kendi aralarında ve Türklerle Türkçe konuşma alışkanlığı değişkenlerinde anlamlı fark elde edilmiştir.