Tracing conservative modernization of Turkey between 2010-2020: School architecture in Istanbul's historical peninsula

Modernleşme, Osmanlı'nın son döneminden itibaren mimarlık dahil her alanda Türkiye'nin ideolojik gündemindedir. O zamandan beri, farklı modernleşme anlayışları denenmiştir ve sonuncusuna 21. yüzyılın ilk 20 yılında siyasette muhafazakar bir güçle ulaşılmıştır. Modernitenin güncel yorumu ve yeni ulusal mimari yapma girişimleri göz önüne alındığında, bu tez muhafazakar modernleşmeyi okul mimarisiyle ilişkilendirir. Dönemlerin modernleşme anlayışını tanımlamada önemli bir araç olmanın ötesinde, yeni ulusal mimari 2005 yılında devlet okulları için hazırlanan tip projelerle tanıtılmıştır. 2005'ten bu yana, bu yeni mimari üslup süreç halindedir ve artık belirli bir bireysel üslupla değil, daha çok devam eden bir müzakereyi ima eden belirsiz bir nitelikler kümesi ile karakterize edilmektedir. Bu karakterlerin en son örnekler üzerinden izini sürmek için, İstanbul Sismik Riskin Azaltılması ve Acil Durum Hazırlık Projesi (ISMEP) kapsamında yeniden inşa edilen okul projeleri koleksiyonu, her türlü küresel, ulusal ve yerel dinamiklerle geniş bir mimari dil çeşitliliğini temsil etmektedir. ISMEP, Türkiye'de okul inşası konusundaki olağan uygulamaların aksine 2010 yılında tip proje uygulamasını da terk etmiş ve özel projeleri benimsemiştir. Gelenekle sınırları yeniden şekillendirmeye yönelik güncel girişimler ışığında, bu tez İstanbul'un Tarihi Yarımadası'nda 12 devlet okulunu muhafazakar modernleşmeyi örnekleyen mikrokozmoslar olarak almıştır. Eğitim mekânlarının ideolojik söylem yansıması ve mimari mekan olarak okumasıyla, muhafazakar modernleşmenin restorasyon ideolojisi, mimari mekanların ve öğelerin (yeniden) icat edilmesi ve tanıtılması olarak ortaya çıkmıştır. Bu şekilde, yerelliğin küresel olarak yeniden inşası ISMEP'in devlet okulları ile örneklendirilmiştir.