Professional demarcation in new media art in Turkey

Yeni Medya Sanatı, Medyum-sonrası durumun sanatsal medyum hiyerarşilerini geçersiz kıldığı bir dünyada profesyonel sınırları muğlak bir alan olarak varlığını sürdürmektedir. Bu terim, Çağdaş Sanat alanı ile bazı ortak pratiklere sahip, ancak aynı zamanda ondan bağımsız bir grup uzman ve kurumun varlığına işaret eder. Bu tez, Türkiye'de Yeni Medya Sanatı'nın güncel kapsamını ve profesyonel ideolojisini anlamak için, alanı tanımlayan profesyonellerin retorik taktiklerinin yakından incelenmesi gerektiğini savunur. Thomas F. Gieryn'in "sınır-çalışması" kavramını, alanın kültürel repertuvarının alt gruplar arasında çeşitlilik gösterip göstermediğini ve uluslararası repertuvarla uyumlu olup olmadığını incelemek için kullanır. Çalışma, Türkiye'de Yeni Medya Sanatı alanının profesyonel ideolojisinin, özellikle 1990'ların ortalarından itibaren dünyayla parallel olarak geliştiğini, ancak bu gelişimin yekpare olmadığını göstermektedir. Küratör/prodüktörlerin ortak ideolojisi dört ayırt edici özelliğe sahiptir: Demokratikleştirme potansiyeli, sanat-bilim-teknoloji kesişimleri, etkileşim ve disiplinlerarası işbirliği. Süjeler bu kavramları kariyer yönelimlerine bağlı olarak iki farklı şekilde kullanmakta ve böylece ortaya iki ana repertuvar varyantı çıkmaktadır. Sanatçıların ortak ideolojileri küratör/prodüktörlerinkine benzemekle birlikte, kültürel repertuvarları bireysel mesleki kimliklerinin çeşitliliğinden ötürü görece daha esnek ve heterojen bir yapı ortaya koymaktadır. En önemlisi, her iki grupta da hangi kültürel repertuvar varyantının kullanıldığı, Türkiye'ye özgü sanat fonlama koşulları ile pozitif bağıntı içindedir.