Türkiye'deki siyasi partilerin geçici koruma altındaki Suriyelilere ilişkin yaklaşım ve politika önerileri, 2011-2022

Suriye'de yaşanan iç savaş sonucu Türkiye, jeopolitik konumu nedeniyle 2011 yılında başlayan kitlesel göç akımları sonucunda yaklaşık 4 milyon Suriyeliye ev sahipliği yapmıştır ve günümüzde de bu süreç devam etmektedir. Türkiye'ye yoğun göç akımının yaşanması ekonomik, sosyal, kültürel ve siyasi gibi pek çok alanda değişimlerin yaşanmasına neden olmuştur. Bu çalışmada, Türkiye gündeminde önemli bir konu haline gelen göç olgusunun hangi konular çerçevesinde karar verici siyasi partiler tarafından ele alındığı üzerinde durulmuştur. Türkiye Büyük Millet Meclisi parlamentosunda grubu bulunan Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti), Cumhuriyet Halk Partisi (CHP), Milliyetçi Hareket Partisi (MHP), İYİ Parti ve Halkların Demokrat Partisi (HDP) olmak üzere beş siyasal partiye yer verilmiştir. Bu siyasi partilerin göç sorununu nasıl ele aldıkları, bugüne kadar uyguladıkları politikalar, projeler bağlamında bundan sonraki süreçte uygulamayı hedefledikleri politikalar incelenerek partilerin söylemleri ve politikalardaki tutarlılıklar ve değişimlere değinilmiştir. Çalışmada, siyasi partilerin seçim beyannameleri, çalıştay raporları, soru önergeleri başta olmak üzere yazılı metinlerin yanında grup toplantıları, miting konuşmaları gibi siyasal söylemlerini içeren sözlü kaynaklar incelenmiştir. Ayrıca parti temsilcileri, il teşkilatları ve yerel yönetimler ile yarı yapılandırılmış mülakatlar gerçekleştirilmiş ve çalışmaları yakından takip etmek amaçlanmıştır. Çalışmada kullanılan teknik nitel içerik analizidir ve bahsi geçen sözlü ve yazılı kaynaklar incelenerek yorumlanması amaçlanmıştır. Çalışmada siyasi partilerin göç politikaları konusunda her geçen gün daha etkin rol aldıkları, politikalarının geri gönderme ve uyum süreci olmak üzere iki farklı çerçevede oluşturdukları, belirli dönemlerde iç dinamiklerden de kaynaklı olarak politikaların değişim gösterdiği, pratikte ise yerel yönetimler aracılığıyla çalışmalar yürütüldüğü, ayrıca siyasi partilerin kendi içlerinde çözüm arayışlarına girdikleri ancak ortak bir paydada buluşmayı başaramadıkları gözlemlenmiştir.