Üç farklı pyrus sp. türünün ekstraktlarında biyokimsayal aktivite tayini

Bu çalışma, biri endemik olmak üzere Türkiye'de yetişen 3 Ahlat türünün (P. anatolica, P. amygdaliformis ve P. elaeagnifolia) yaprak, dal ve meyve ekstrelerinin kimyasal özellikleri, antioksidan, antimikrobiyal ve antikansorojenik etkileri araştırılmıştır. Toplam fenolik içerikler (TPC) Folin-Ciocalteu ayıracı kullanılarak hesaplanırken, toplam flavonoid içerikler (TFC) Alüminyum Klorür Kolorimetrik yöntemiyle hesaplanmıştır. HPLC analizi ile fenolik ve flavonoid maddeler tespit edilmiştir. Antioksidan aktiviteleri DPPH, ABTS ve Fe+3 indirgeme kapasitesi deneyleriyle belirlenmiştir. En yüksek TPC ve TFC değerleri P. anatolica'nın dalında saptanmıştır (20,903±0,025mg GAE/gKA-47,020±1,652mg CAE/gKA). P. amygdaliformis'in dalı en yüksek DPPH radikal inhibisyonunu (%94,72) gösterirken, P. elaeagnifolia'nın meyvesi en düşük inhibisyonu (%53,62) sergilemiştir. P. anatolica'nın yaprak ve dalı ile P. amygdaliformis'in yaprağı (%99,00) en yüksek ABTS aktivitesini gösterirken en düşük inhibisyon P. amygdaliformis'in meyvesinde (%24,45) gözlenmiştir. DPPH ve ABTS aktivitelerine benzer şekilde, Pyrus ekstraktlarının en düşük Fe+3 indirgeme aktivitesi meyvelerde belirlenmiştir. Ayrıca, P. anatolica'nın dalı için 0,0175 mg/mL konsantrasyonunda en yüksek Fe+3 indirgeme kapasitesi gözlenmiştir. Ekstraktlardaki flavonoidler fenolik asitlere oranla daha yüksek bulunmuştur. Antimikrobiyal aktivitesi için agar kuyu difüzyon yöntemi kullanılmış olup ekstraktlara en dirençli mikroorganizma E. coli iken, P. amygdaiformis meyvesi (13 mm) S. aureus üzerine antibakteriyel etki göstererek meyveler arasında etkili tek ekstrakt olmuştur. En yüksek inhibisyon %33,33 ile P. anatolica dalında, F. solani 'ye karşı hesaplanmıştır. P. anatolica ve P. amygdaliformis MCF-7 kanser hücre hatları üzerindeki sitotoksik etkisi hücre proliferasyonu uygulanarak hücre ölümü oranlarına göre değerlendirilmiştir. P. elaeagnifolia yeteri kadar olmadığından bu deneyde kullanılamamıştır. Ekstraktlarda sitotoksisite saptanmamıştır. Sonuç olarak, kullanılan yabani armutların antioksidan ve antimikrobiyal özelliklerinin, ilaç destek maddesi, gıda sanayi ve insan beslenmesinde bir biyoaktif materyal olarak kullanılabileceği ortaya konmuştur.